My bushcraft

Ręczny świder

2011-12-03T15:31:00.001-08:00

Miałem małą ochotę pobawić się z ręcznym świdrem. Świder wysuszyłem w domu, ale podkładkę znalazłem w terenie. Wszystko ok,ale udało mi się to dopiero za trzecim razem. Uzyskałem żar w momencie, gdy przestało mi się chcieć wstawać i włączać znowu kamerę. Ręczny świder jest ok, ale musimy mieć materiał dopieszczony, suchy...
Widziałem inne przypadki, czasami zaskakujące. Nie mniej jednak wolę łuk ogniowy.

Łuk ogniowy część 1 i 2

2011-11-28T19:24:00.000-08:00

Część pierwsza

Część druga

Stary film

2011-11-12T12:16:00.000-08:00

Kiedyś nagrałem filmik przyrodniczy.
http://vimeo.com/21645293

Szkolenie jesienne

2011-11-12T08:58:00.001-08:00

Ostatnio za namową kolegi Michała, zorganizowaliśmy szkolenie z technik bytowania w lesie.
Obozowaliśmy w uroczym lesie, nad rzeką, w "moich" okolicach.
W sumie całość trwała 3 dni. Omawialiśmy i przerabialiśmy różne techniki, od tych prostych do bardziej zaawansowanych. Pogoda była przepiękna.

Było super. Dzięki chłopy za to spotkanie. Mam nadzieję, że tym razem spotkamy się u Was. Pozdrawiam Zdybi.

Jesienny spacer

2011-11-06T09:12:00.000-08:00

Niedziela. Słoneczna i piękna jesień. Las się mieni...
Wszystko pachnie zbliżającą się zimą, ptaki umilkły. Słychać jedynie sikorki, kowaliki, pełzacze i dzięcioły. Na olchach żwawo uwijają się czyżyki. Lubię tą porę roku. Mam teraz więcej czasu, więc wybrałem się z rana na spacer, obejść swoje rejony.
Zauważyłem, że przybyło jeleni :) W sensie zwierząt. Poprawia się ich populacja.
Chciałem znaleźć sobie prosty odcinek kijaszka do ręcznego świdra. No i mam.
Ognisko rozpaliłem sobie łukiem ogniowym. Użyłem do tego świdra z kruszyny a podkładki ze świerku. Nie udało mi się za pierwszym razem. Dopiero za drugim. Może miał w sobie jeszcze jakąś wilgoć.

W momencie gdy kupeczka czarnego, zwęglonego pyłu z tarcia nie "złapała" i nie zaczęła się dymić, nie wyrzuciłem jej jednak. Zostawiłem i przyłożyłem do niej podkładkę raz jeszcze. Za drugim razem udało się idealnie a ja zyskałem dużo więcej żaru po rozdmuchaniu.

Do rozdmuchania użyłem suchych liści paproci. Dyndają teraz bezwiednie i szybko schną. Nadają się do tego znakomicie. Całość włożyłem w pęk świerkowych gałęzi. Pięknie się wtedy całość rozdmuchuje i płonie mocnym płomieniem.

Pieczona kiełbaska z cebulką w tak pięknych okolicznościach przyrody to super sprawa. Szczególnie po dłuższym marszu.

Wracając, zobaczyłem w powietrzu podniebną walkę. Bielik był atakowany przez dwa kruki. Zdumiewające jak te czarne ptaszyska potrafią się innym naprzykrzać. Nawet większym od siebie:)
To był piękny dzień.

Podziękowania dla Mariusza za nową węglową morkę. Świetnie się nożyk spisuje. Dzięki piękne!

Sarny i jelenie

2011-03-16T13:10:00.000-07:00

Ostatnio udało mi się spędzić, praktycznie cały dzień na podchodzeniu i skradaniu się do zwierząt w ich naturalnym środowisku. Najczęściej były to sarny ale w bagiennym lesie wierzbowo-olchowym, podczołgałem się na niewielką odległość do stada jeleni (akurat łanie). To niezwykle czujne zwierzęta. Kilka ujęć i chyba mnie zwietrzyły, bo ukradkiem odeszły w las. Natomiast na otwartej przestrzeni, bez problemu udawało mi się zakraść do pasących się saren i kozłów. Wiatr miałem perfekcyjny. Wiało nawet dosyć mocno, więc to też dodatkowy atut. Szum wiatru zagłuszał szelest suchej trawy i innych dźwięków.
Kozły noszą wspaniały scypuł, ich różki wydają się teraz naprawdę duże. Kilka scen z życia tych zwierząt, udało mi się także zarejestrować kamerą. Wrażenia niebywałe, uwielbiam to porostu. Świadomość faktu, ze znajdujesz się tak blisko dzikiego zwierzęcia to coś wspaniałego. Jest w tym jakiś dreszczyk emocji.
Marcowe zachody słońca są też niezwykle efektowne i malownicze. Na łąkach krzyczą żurawie, sikory trelują już inaczej. Potrzeszcze i trznadle ćwiczą się w śpiewie - co raz śpiew ich przeplata się z trelem skowronków. Łąki i pola "pachną" też inaczej, to się czuje... Kurcze, aż chce się żyć :)

Pospolite hubki do krzesiwa kowalskiego

2011-02-17T12:11:00.000-08:00

Ponieważ dostałem e-maila z zapytaniem, jak korzystać z krzesiwa tradycyjnego i jakie hubki do niego stosuję, odpowiadam :) Film przedstawia dwie hubki, które doskonale łapią iskrę z krzesiwa kowalskiego. jest to suchy błyskoporek podkorowy oraz zwęgloną bawełna. Można zobaczyć także, jak najlepiej sobie z tymi hubkami poradzić, by wzniecić z nich płomień. Nie jest to trudne a przy okazji, metody te zachowują ten niepowtarzalny klimat.Klimat, którego nie da nam żadne krzesiwo syntetyczne. Możność rozdmuchania tlącego się zarzewia, to niesamowite uczucie. Polecam.
Istnieją oczywiście, jeszcze inne hubki do krzesiwa tradycyjnego - równie skuteczne - ale omówię je kiedy indziej.
Patrząc w prognozy pogody, ten tydzień ma być mroźny i śnieżny. Postanowiłem dopracować do perfekcji, technikę łuku ogniowego z drewna znalezionego w terenie. I właśnie w takiej zimowej scenerii, będzie na to okazja. Bo czasem w takich warunkach, sama technika i wykonanie łuku ogniowego nie nastręcza tyle trudności - co znalezienie odpowiednio suchego i właściwego materiału. Zarówno na łuk, jak i na hubkę...

Łuk ogniowy w zimowy dzień

2011-02-13T15:08:00.000-08:00

Tą niedzielę spędziłem w zabagnionym lesie olchowo - jesionowym. W cieplejsze miesiące, ciężko jest tam nawet wejść, ponieważ grunt jest miękki i podmokły. Chciałem
potrenować techniki ogniowe w zimowych warunkach. Pogoda dopisała, choć momentami mroźny wiatr mocno dokuczał. Generalnie, cel zamierzony został zrealizowany.

Naturalne przynęty wędkarskie - zimą

2011-02-12T02:37:00.000-08:00

Wędkarstwo, jest w naszym kraju, jednym z najbardziej efektywnych i legalnych za razem sposobów zdobywania mięsa w czasie naszych wypraw. Mając przy sobie kilka metrów żyłki i niewielkich haczyków, jesteśmy w stanie łowić ryby, nawet zimą. Dłuższy, sprężysty kij na wędzisko, także znajdziemy łatwo. Jeśli akurat zima jest mroźna, będziemy zmuszeni wykuwać przeręble (jezioro, staw). Ma to swoje dobre strony, gdyż możemy wygodnie łowić w wielu niedostępnych z brzegu miejscach. Nie musimy także stosować długiego wędziska, wystarczy krótki kij (motowidło). Chodzenie po lodzie, jest jednak ryzykowne.
Jeśli jednak panuje plusowa temperatura, spokojnie można łowić z brzegu. Na jeziorach i stawach, najczęściej naszą zdobyczą będą płotki, wzdręgi, okonki, jazgarze lub ukleje.
Największym problemem, będzie jednak znalezienie przynęt, szczególnie zimą. Istnieje oczywiście na to kilka sposobów. Takie przynęty naturalne, dzielimy na roślinne i zwierzęce.
Dobrą przynętą roślinną na ryby spokojnego żeru, będą na pewno kłącza pałki wodnej, upieczone wcześniej w żarze ogniska. Takie kłącza, przeżuwamy w ustach i z pozostałych "włosków", obtoczonych skrobią - formujemy niewielkie kulki.
Za pomocą ogniska, możemy także przyrządzić np, bulwy topinamburu,kłącza czyśćca błotnego, pięciornika gęsiego itd. Miękkie, ugotowane lub upieczone kawałki tych roślin, nakładamy na haczyk i łowimy.
Czasami jednak, o wiele skuteczniejszymi przynętami, mogą okazać się np, larwy owadów. Dostępne o każdej porze roku, larwy korników. Można ich szukać pod korą, starych, uschłych drzew. Można także szukać różnych larw w miękkim, zgnitym drewnie.
Pamiętam gdy kiedyś w powalonej, zmurszałej wierzbie, znalazłem kilkadziesiąt, sporej wielkości larw. Wystarczyło rozgarnąć całe próchno kijem. One także nadawały się do połowu ryb. Idąc łąką, możemy natknąć się na zeszłoroczne "krowie placki". Często, można znaleźć w nich sporo małych larw. Wiosną zwykle jako pierwsze, dobierają się do nich, wędrujące kwiczoły, kosy i drozdy...
Przy drogach i na skrajach lasów, bardzo często możemy natknąć się na krzewy dzikiej róży. Na jej niektórych gałęziach, dostrzeżemy pewnego rodzaju kłębki. Takie pukle, są otoczone drobnymi włoskami, niczym futrem. W środku, znajdują się gniazda dziesiątek larw. Są doskonałe do połowu ryb. Cały pukiel, można swobodnie przenosić i przechowywać w czasie wędrówki. Mamy wtedy do dyspozycji, naturalne "pudełko" z przynętami. A tak właśnie wygląda ten "pukiel" z dzikiej róży:

Schronienie i ogień - minimalistyczny wypad w teren

2011-02-11T12:45:00.000-08:00

Tym razem wyszedłem się powłóczyć po lasach w mojej okolicy. Chciałem zrealizować dwa projekty. Pierwszy,to budowa szybkiego i pewnego schronienia w monotonnym borze sosnowym. Drugi, to zdobycie ognia, metodą tarcia drew. Generalnie zamiar się udał i to nadspodziewanie dobrze.
Cały przebieg zdarzeń, dość dobrze obrazuje filmik. Jeśli chodzi o schronienie (szałas darniowy), to jest to rewelacyjne schronienie. Jego budowa nie zajmuje wiele czasu (zależy od naszej kondycji). Do tego, nie potrzeba do jego budowy, całej masy gałęzi i drewna. Wystarczy kilka kijów i trochę sznurka (lub korzonków), by związać całość stabilnie. Darniowy dywan, jest naturalnie ubitą i "sprasowaną" przez lata powierzchnią. Do tego dochodzi jeszcze cała plątanina korzonków, która doskonale wzmacnia całość i stabilizuje. Zadaszenie ustawione np, pod kątem 60 stopni jest praktycznie wodoszczelne i dobrze chroni przed deszczem. Ale w czasie zrywania (rolowania) darni, trzeba być ostrożnym by jej nie uszkodzić i nie zwinąć zbyt cienkiej powierzchni. Piaszczysty grunt, znacznie ułatwia sprawę. Można oczywiście, na gotowe schronienie, nałożyć jeszcze dodatkowo płatów darni. Stanie się wtedy zupełnie wodoszczelne.
Dobrze jest także zabudować sobie boki, które ochronią nas przed bocznym wiatrem.
Po całym obozowaniu, demontujemy stelaż z kijów i całą darń kładziemy z powrotem w wydarte miejsce (na miejsce po ognisku też). Tak, że nie pozostaje po nas za wiele śladów bytowania.
Ewidentnie cierpię na brak kamerzysty :))W scenie z rozdmuchiwaniem płomienia, źle skadrowałem całe zdarzenie i wyszło jak wyszło.

Niedzielny wypad na pstrągi

2011-02-06T13:37:00.000-08:00

Niedziela rano. Przez szybę w moim pokoju przebija się słońce! Po dwóch dniach systematycznego deszczu i wichur, nareszcie słońce:) Szybkie śniadanie i kawa, torba przez ramię, wędka w rękę i wymarsz z domu. Idę nad "swoją rzekę". Pierwszy raz w tym roku. Pstrągi można łowić już od 1 stycznia. Ja jednak w styczniu nie łowię.
Czekam do lutego, są wtedy bardziej agresywne.
Po dotarciu nad rzeczkę, widzę że woda jest wysoka ale na tyle,że da się łowić. To dobrze. Taki poziom wody sprawia,że łatwiej prowadzi się przynęty a i same ryby są aktywniejsze.
Po dokładnym obłowieniu kilku miejscówek, doszedłem do lasu. Tam w jednej z "bankówek", mam wreszcie upragnione branie. Pstrąg około 45 cm. Pięknie młynkował i walczył. Ładny, wypasiony lorbasek z wielkimi, rubinowymi kropami:) Piękny po prostu.
Szkoda, że nie było kogoś kto by mógł nagrywać cały hol. Fajna akcja była.
Rybę po wyjęciu od razu uśmiercam (jeśli zamierzamy ją zabrać, lepiej skrócić jej męki) Po łowieniu małe ognisko i pieczenie ryby na ruszcie z gałęzi. To był piękny dzień. Do tego pełen wrażeń. Już planuję kolejną wyprawę pod koniec lutego, tym razem na 2-3 dni.
Powstał też mały filmik;)

Wyprawa zimowa "Dookoła Powiatu gryfickiego"

2011-01-23T07:03:00.000-08:00

Wyprawę przekładam. Plany planami a życie swoje... Tak się złożyło,że kwestia finansowa wzięła górę i nie wszystko poszło tak jak myślałem:( Także będzie opóźnienie.
Nie mniej, ciesze się,ze idzie "cieplejszy front" :) Więc prawdopodobnie będę mógł zrezygnować z ciężkiego zimowego śpiwora i plecak stanie się lżejszy.

Pokaż Trasa wyprawy na większej mapie
Szykuje się wyprawa:)Może nie tak wielka,jak obejście Polski ale zawsze:) Jako,że mam w lutym sporo wolnego czasu,postanowiłem wykorzystać go w jakiś atrakcyjny sposób. O tym by obejść Powiat gryficki myślałem już dawno. Nigdy jednak nie było ku temu sposobności bo zawsze praca graniczyła z takimi planami. Teraz trafiła się okazja.
Trasa jest atrakcyjna, ponieważ prowadzi przez teren niesamowicie urozmaicony. Wiedzie zarówno przez rozległe lasy,jak i pola, łąki oraz tuż przy strefie nadmorskiej:)Poza tym rzeki i jeziora też często przecinają drogę.Teoretycznie długość trasy szacuję na ponad 150 kilometrów ale znając życie,pewnie otrze się o 200:)Chciałbym zobaczyć jak najwięcej, jeśli to będzie możliwe. Znakiem tego, nie zamierzam, biec przed siebie i "odhaczać" kilometrów. Cześć trasy przejdę oczywiście drogami. Mam na ten cel przeznaczone dwa tygodnie wolnego czasu, więc nie muszę się strasznie śpieszyć. Nie mniej,nie zamierzam robić po 10 kilometrów dziennie, bo jakąś część wolnego,chcę także spędzić gdzie indziej(na rybach:))).
Ciężar plecaka będę się starał ograniczyć do minimum (oczywiście na tyle, na ile pozwoli mi mój sprzęt). Jeśli ktoś ma czas i ochotę na przemieżenie tej trasy- zapraszam. Start 14.02.2011.
Więcej informacji o Powiecie można znaleźć tu http://pl.wikipedia.org/wiki/Powiat_gryficki
http://www.maptur.pl/zachodniopomorskie/gryficki/

Szkolenie z elementami survivalu

2011-01-21T03:43:00.000-08:00

28-30 stycznia odbędzie się szkolenie z zakresu technik przetrwania w zimowym lesie.
Impreza ma charakter otwarty ale ilość miejsc jest ograniczona. Informacja pojawia się właściwie na ostatnią chwilę, ale jeśli ktoś jest chętny to zapraszamy.
Więcej informacji na stronie http://www.dottactical.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=153:28-30012011-szkolenie-surwiwalowe&catid=65:kalendarium&Itemid=403
Jest tu rozpisany cały program zajęć i rzeczy,które należy mieć ze sobą. Informacje szczegółowe u organizatorów na wyżej podanej stronie. Teren spotkania- okolice SOPOTU.

Puchowe łoże 2

2011-01-18T13:39:00.000-08:00

Ociepliło się. Jak na styczeń jest bardzo ciepło. +7 stopni w dzień! Mimo,że to zima w pełni,poczułem się jakby był co najmniej marzec:) Plecak na ramiona i w teren. Chciałem spędzić chociaż te dwa dni w lesie. Miałem w zasadzie wszystko czego potrzebowałem ale...nie wziąłem ze sobą karimaty i śpiwora. Ten chciałem wykonać sobie z naturalnych materiałów, dostępnych o tej porze roku w terenie. Plan się udał. Mój "śpiwór" zdał egzamin w 100-u procentach. Mimo,że w nocy temperatura spadła poniżej +2 stopni- było mi w nim ciepło! Las obrałem sobie już wcześniej pod tą wyprawę,ponieważ niedawno była tam przecinka młodnika (mnóstwo świerkowych gałęzi do wykorzystania,ale nie tylko) Pogoda mi dopisała. To był naprawdę udany wypad:)Coś oczywiście nagrałem:)

Łuk ogniowy

2011-01-17T08:45:00.000-08:00

Tak mnie ostatnio naszło:) Jak na styczeń zrobiło się wyjątkowo ciepło. +7 stopni w dzień. Wybrałem się do dobrze mi znanego lasu bukowego. Są tam potężne stare buki, gdzie zawsze jest dzięcioł czarny i "leśne duchy",czyli gołębie siniaki. Gdy zrobi się cieplej, ćwiczą się w gruchaniu. To takie bardziej wołanie " u-u-u-uu-u..." Nie widzisz ptaka ale w koronach wielkich drzew, słyszysz to nawoływanie. Na obrzeżach lasu drzewa są mniejsze i młodsze.Wśród tych buków trafi się świerczek lub leszczynowy krzak. To wszystko. Tym razem pobawiłem się z łukiem ogniowym i strużynami z leszczyny. Z angielskiego "feather stick". Pewnie źle to wymawiam ale nic to. Nie w tym rzecz. Dodam tylko,że jako docisku użyłem leżącego, mokrego, bukowego kawałka drewna.

Zimowy biwak

2011-01-11T12:23:00.000-08:00

Ostatnio mam trochę wolnego:) Z racji tego często jestem w terenie. Trzeba korzystać bo nie wiadomo kiedy taki wolny czas się powtórzy. Spakowałem plecak i w las:)
Nic wielkiego, nocka i dwa dni. Pogoda trochę "mokra",temperatura w dzień ustawiła się na plusie (+3C) ale w nocy wciąż trzyma mróz. Generalnie prawie cały dzień spędzam na szwendaniu się po lasach i podglądaniu przyrody,tropieniu zwierząt... Po południu organizuję biwak. Tak było i tym razem. Miałem ze sobą letni śpiwór puchowy do +2 komf. Chciałem w nocy dogrzewać mój śpiwór- nodią. Co w sumie się udało i praktycznie całą noc spałem w błogim ciepełku. Po szóstej rano obudził mnie chłód bo temperatura spadła do -5 stopni i ognisko się wypaliło. Grzało jednak wzorowo przez jakieś 11 godzin- non stop! A była to sosna!
Wypad się udał i nawet powstał mały filmik:P

Dodam,że moje Nodie, powstają z reguły na "moim" terenie. W sensie- są to lasy prywatne,leżące niedaleko mojego miejsca zamieszkania. Dobrze znam właściciela i kwestie formalne mam za sobą. W Lasach Państwowych, ścinanie drzew jest zabronione. Więc nie namawiam NIKOGO do łamania przepisów. To tak stricte formalnie;)

NODIA

2011-01-09T05:28:00.000-08:00

Powstał nowy film o Nodii,czyli ognisku z długich bali. Mam nadzieję,że ta nazbyt długa produkcja, jasno obrazuje ten typ ogniska i będzie pomocna. Lektor ze mnie żaden, więc wybaczcie moje zawiłe pląsy:)Sporo tego wyszło,może i za dużo. Następnym razem postaram się tworzyć bardziej treściwe filmy.
Jest to jeden ze sposobów rozpalania i wykonywania tego ogniska. Wiem,że wszystko można ulepszyć i zmodyfikować, więc jeśli macie jakieś pomysły lub własne patenty, zapraszam do dzielenia się w komentarzach.

NODIA - ognisko syberyjskie ,część 1

I druga część.

Rzecz o rozpalaniu ognia

2011-01-07T03:44:00.000-08:00

Ostatnio kolega poprosił mnie abym pokazał kilka najpospolitszych i najprostszych metod,sposobów na rozpalenie ognia w terenie. Faktycznie rzecz jest prosta- ale dla tych, którzy o tym wiedzą. Jeśli więc masz ten temat dawno "za sobą",możesz spokojnie odpuścić sobie dalsze czytanie:)
Zwykle mówi się o korze brzozowej. Nie bez powodu. Jest to rewelacyjna podpałka. Od zapałki można w mgnieniu oka rozpalić ognisko. Nawet w mokry dzień. Gdy jednak mamy przy sobie tylko krzesiwo (albo aż) trzeba tą korę wcześniej trochę rozdrobnić. Wtedy łapie iskrę błyskawicznie. Można rwać ją na mniejsze strzępy lub zeskrobać nożem wierzchnią warstwę.

Dlaczego tak dokładnie to pokazałem? Ano dlatego,że w taki właśnie sposób postępujemy z większością spotykanych w lesie hubek,podpałek...Jeśli używamy krzesiwa.
Puch pałki wodnej także dobrze łapie iskrę z krzesiwa, z tym że opala się bardzo szybko i płomień jest nietrwały. Dobrze jest używać puchu roślinnego,jako tej pierwszej podpałki. Tej od której zajmie się szybko następna np. sucha trawa...

Doskonale sprawdzają się też górne wiechcie trzciny pospolitej,jej nasiona. Wystarczy rozetrzeć je lekko w rękach. Ten materiał jest też doskonały do rozdmuchiwania żaru, przy metodzie tarcia drew.

Tak samo rzecz ma się z suchą trawą. Często spotykamy też w lesie obrośnięte drzewa. Wiciokrzew lub chmiel, szczególnie te większe okazy. W dolnych partiach kora odchodzi z łatwością. Są to strzępy ale po roztarciu w rękach też doskonale nadają się do rozpalenia. Dobra jest też sucha kora jałowca.

Innym sposobem na szybkie i pewne rozpalenie ognia są osławione "pierzaste patyki". Nie będę mówił jak się je wykonuje,bo są o tym obszerne artykuły. Powiem tylko,że można je wykonywać zarówno z drewna grubszego jak i zupełnie cienkich kijaszków.
Delikatne,cieniuśkie strużyny doskonale łapią iskrę z krzesiwa i zajmują się płomieniem. W tym przypadku "pierzak" z leszczynowego,suchego kijka.

Taki kłębek strużyn zapali się od krzesiwa.

Możemy też z powodzeniem użyć do tego starych,stojących łodyg pokrzywy. Ostrym nożem lub toporkiem też uzyskamy z niej dobre strużyny. Kilka w taki sposób zestruganych łodyg, bez problemu rozpalimy krzesiwem nie wspominając o zapałkach.

"Pierzaste patyki" nie muszą być ani ładne ani pięknie zrolowane! One mają po prostu zadziałać i zająć się ogniem.

Standardem są oczywiście drobne,suche gałązki świerkowe i żywiczne,smolne szczapki.

Sposobów na rozpalenie ogniska jest masa. Mam nadzieję,ze te kilka prostych i sprawdzonych metod,pomoże początkującym rozpalić ogień,nawet w niesprzyjających warunkach.

Jeden zimowy dzień.

2011-01-05T10:08:00.000-08:00

Byłem dzisiaj w lesie. Połazikować, ot tak bez celu. Mroźne powietrze i piękna pogoda sprawiły,że szło się bardzo rześko. Wierzchnia warstwa śniegu jest mocno zmrożona,więc chodzi się nieco ciężko. Pewnie łatwiej było by w rakietach śnieżnych.
Kilkanaście kilometrów, były dziki,jelenie,sarny,lisy... Zwierzęta nie uciekają daleko. Bardziej obserwują tylko i obiegają w koło. Obserwują. Jeśli nie odczuwają większego niebezpieczeństwa nie widać żadnej paniki.
Ogólnie wypad się udał,humor dopisywał:). Nie chciałem robić nic poza tropieniem,obserwacją i błogim odpoczynkiem. Kilka scen złapałem kamerą.

Ślady bytowania zwierząt

2011-01-02T04:22:00.000-08:00

Często gdy jestem w terenie widuję ślady, które zostawiły zwierzęta. Zwykle są to ślady ptaków i ssaków. Niektóre już znam,inne nadal są dla mnie tajemnicą. I to w księdze lasu lubię najbardziej. To,że chyba zawsze będzie dla mnie nieodgadniona.
Postaram się pokazać kilka bardziej pospolitych i znanych śladów z życia zwierząt,które udało mi się sfotografować w ostatnich latach. Mam nadzieję,że dla mniej doświadczonych "leśnych łazików" będzie to przydatne.

Te punkty,ustawione w szeregu to ślady spijania soku z drzewa. Robi je dzięcioł duży. Wiosną gdy w drzewach zaczynają krążyć soki,dzięcioły dziurkują sobie tak korę i spijają wyciekający sok. Często młode drzewa są wręcz pokryte takimi nakłuciami. Zwykle są to młode dęby,brzozy,klony...

Dzięcioły mają także swoje ulubione kuźnie. Wiadomo,że umieszczają tam szyszki sosnowe i żerują na nich z pasją. Szczególnie zimą. Ale czasami zdarza się,że las nie obfituje w sosny a w bardziej liściaste drzewa i świerki. Wtedy można zobaczyć ciekawe zjawisko gdy dzięcioł mocuje się z większą szyszką świerkową. Zwykle lokuje ją pomiędzy pęknięciami kory (dębu,robini akacjowej)i wyjada z niej nasiona. Tego obrazku nie widuje się jednak często. Wyżej,właśnie fota szyszek świerkowych,zaklinowanych w korze starego dębu.

Oprócz dzięcioła dużego,niezłe spustoszenie,robi także dzięcioł czarny. Ptak ten nie uznaje finezji w czasie pracy. Jeśli znajdzie gdzieś zarobaczone drewno, bez skrupułów przystępuje do rozkuwania pnia. Obojętne czy jest to stojące jeszcze drzewo,czy martwy już pień. Poradzi sobie ze wszystkim:)

Tu także dzieło dzięcioła czarnego. Akurat stara olcha.

Robota jastrzębia gołębiarza. Z daleka widać,że upolował gołębia grzywacza. Gdy polowanie się uda,jastrząb (a i krogulec też),zabierają swą ofiarę w ciche i spokojne miejsce i tam skubią i zjadają. Często są to właśnie ciemne lasy świerkowe i młodniki. Warto też się przyjrzeć leżącym piórom. Jeśli dutki w większych piórach są obgryzione,znaczy to,że przy posiłku maczał łapę lis.

Jakże często widujemy na ziemi taką porozrzucaną sierść. Na zdjęciu akurat sierść sarny. Na przełomie miesięcy ciepłych i zimnych, ssaki te zmieniają okrywę włosową. Jesienią i wiosną widuje się na ich ciele, całe płaty odpadającej starej sierści. Gdy sarna obetrze się o gałęzie w lesie,często gubi kłębki sierści. Gdy znajdziemy taką porozrzucaną okrywę nie musi to oznaczać,że zwierzęciu coś się stało. Tak po prostu jest;)

Sarny i jelenie spałują także korę drzew iglastych. W ciężkie zimowe dni,stanowi ona duży procent diety tych zwierząt.

Przy drogach ale nie tylko,możemy znaleźć wykopane dołki. Małe lub większe. To robota borsuka. W poszukiwaniu pędraków,kopie takie takie otwory w ziemi. Wiele razy byłem świadkiem,gdy ludzie zachodzili w głowę "kto lub co mogło te dołki kopać?"
Niedaleko nor,borsuk kopie także latryny,ale to co innego.

Gniazdo jednego z naszych najmniejszych ptaków. Coraz częściej zimuje. Ciekawe jest to,że ptaszek ten zwany strzyżykiem, często wraca na noc do gniazda i potrafi także odbyć w nim powtórny lęg (większość ptaków buduje nowe gniazda co roku). Dlatego nie niszczmy tych kulistych gniazd. wiele razy widziałem także gniazda strzyżyka,wypchane żołędziami lub już wyjedzonymi skorupkami. To mysz zrobiła sobie tam spiżarnię. W końcu to nie lada hotel:)

Legowisko sarny. Zanim położą się na ziemi,odgarniają racicami ściółkę. To bardzo charakterystyczny ślad. Podobnie robią jelenie w śniegu. Także najpierw odgarniją śnieg i tworzą sobie legowisko.

Z żywicznych drzew (w tym przypadku świerk) korzystają też dziki. Trą swym ciałem o pień drzewa i wcierają w sierść żywicę. Gdy przyjrzymy się bliżej,można dostrzec ostre ślady na korze. Jak by ktoś specjalnie ranił drzewo nożem. Zwierzęta te specjalnie nacinają szablami(dolne kły odyńca) korę i stymulują wypływanie żywicy. Taki wytarty pień służy im przez długi czas.

Kilka wyrwanych,ptasich piór w jednym miejscu zwykle oznacza,że krogulcowi udało się polowanie. Najczęściej poluje na drobnicę z zaskoczenia. Bardziej wprawne oko może nawet poznać,co to za gatunek ptaka padł akurat ofiarą.
Takich śladów jest oczywiście całe mnóstwo i pokazałem tylko kilka. Jeśli kogoś interesują takie zagadnienia,zawsze znajdzie coś ciekawego pod nogami.

Film

2010-11-14T13:30:00.000-08:00

Od jakiegoś czasu jestem posiadaczem kamery Panasonic HDC-TM 700.Naprawdę fajna zabawka. Jej obiektyw,kieruję głównie w stronę tematów przyrodniczych. Tej jesieni,sporo czasu spędziłem na zbieraniu ujęć przyrodniczo-bushcrafterskich (ale nazwa:p) Chciałbym Wam pokazać mój pierwszy filmik z pobytu w lesie.To tylko kilkanaście ujęć ale myślę,że przekaz jest jasny. Nie chciałem aby był to kolejny filmik na YT- jak zrobić to,czy tamto,instrukcja krok po kroku...(choć i takie są potrzebne)
Relaks i piękno przyrody. Bo tego moim zdaniem oczekujemy od weekendowego pobytu w terenie. Gdy zdobędę lepszy program do robienia filmów,postaram się tworzyć je w jakości HD. Na tą chwilę to Standard Definition.

Podsumowanie sezonu

2010-11-09T06:34:00.000-08:00

Tak sobie myślę,ze mimo braku czasu to był dobry sezon wędkarski. Często z najbliższymi,do tego ryby i przyroda. W takie monotonne,jesienne dni lubię sobie powspominać. A co tam:)
To był maj.Wracam z zagranicy i okazuje się,ze rodzice pojechali zapolować na lina.
Może ta krew wygląda drastycznie ale takie jest życie. Jeśli zamierzamy rybę zabrać,lepiej od razu skrócić jej męki. Piękne chwile. W tle zapach rzepaku i śpiew słowika. Żyć się chce:)

Z ojcem,polowaliśmy na nią dosyć długo. Na tą "metrówę". Były mniejsze,cała masa,ale w końcu wzięła:) Na zwykłą,podrdzewiałą wahadłówkę:) Szkoda,że nie miałem kamery. A potem ojciec się dziwi "po kim ja to mam?" Niepowtarzalne chwile,masa radości...

Mój początek sezonu. Śniegi zeszły,rzeka przybrała. Jednego dnia,takie bogactwo brań. Same pstrągi,jak nigdy:)Poezja po prostu:)Ponad 60 cm. Kręcił niesamowicie.

Wyprawa na karasie. Te "osiołki" potrafią dostarczyć wrażeń:)

Jaziowanie. Jedne z moich ulubionych ryb,wędkarsko oczywiście.

I wyprawa na płocie. Jesienią i wiosną biorą bardzo ładne sztuki.

Nocna zasiadka na miętusa. Zimna,listopadowa noc. Takie wyprawy też mają swój urok.

Ryby są w tym wszystkim ważne,ale momenty które tworzą wspomnienia- ważniejsze:)

Ostatnie łazęgowanie

2010-10-24T03:01:00.000-07:00

Ostatni weekend chciałem spędzić w lesie. Nic wielkiego. Jedna nocka i łazęgowanie po okolicy. Idąc przez pobliską wieś,w sklepie kupiłem kaszankę:)Pewnie nie każdy może to zrozumieć ale co tam- lubię ten wyrób. Nie chciałem jej jednak jeść na zimno,na kiju też raczej trudno,więc zawinąłem trzy pętka w liście klonu i upiekłem (udusiłem) w żarze ogniska. Smakowała wybornie. Liście klonu mają długie ogonki,można nimi owinąć całość a końcówkę zagiąć i wbić. Trzyma się bardzo stabilnie. To tylko przykład ale w taki sposób można przyrządzić także inne dania,jak choćby rybę...

Do tego pieczony korzeń łopianu. Razem smakuje wybornie. Można naprawdę eksperymentować i bawić się. Korzeń łopianu,szczególnie większej sztuki,to nie byle gratka.Zachęcam do spróbowania.

Wracając natknąłem się na starą sosnę. Jeden jej sęk,dał mi rozpałki na najbliższe pół roku:)

Racuszki z pokrzywami.

2010-10-08T01:47:00.000-07:00

Odrobina mąki,jajko i tłuszcz. Jak najmłodsze kawałki pokrzyw,dokładnie myjemy. Następnie z mąki i jajka robimy ciasto.Pokrzywy mieszamy w cieście,formujemy racuszki i smażymy na rozgrzanym tłuszczu. Z odrobiną cukru smakują rewelacyjnie. Ciekawy dodatek do większego dania.Polecam.

Grzyby z ostem w oście:)

2010-08-01T04:03:00.000-07:00

Trochę się pobawiłem z "dziką kuchnią". Spacerując po łąkach i laskach,nazbierałem dwa gatunki grzybów. Twardzioszek przydrożny i ucho bzowe.

Chciałem je ugotować,udusić w żarze ogniska. Najpierw jednak umieściłem całość,po kawałku w łodydze ostu łopianowatego i zatkałem końcówkę trawą (jedna końcówka miała naturalną zaślepkę)Między grzyby wetknąłem także kawałki młodych,obranych łodyg ostu zwyczajnego.Po obróbce cieplnej smakują jak ogórki.Całość wtykamy w żar ogniska i nakrywamy.Po kilku minutach jest gotowe.

Najlepiej przygotować sobie kilka takich zapakowanych smakołykami rurek,ponieważ w czasie obróbki cieplnej,dużo ubywa i zawartość zmniejsza się mocno. Do tego można dołożyć np. pieczoną na kiju kiełbaskę. Palce lizać.

Pojemniki z kory brzozy

2010-07-28T02:18:00.000-07:00

Po ostatniej gwałtownej burzy,natrafiłem na powalone brzozy. Wyjątkowo białe i z dużymi połaciami "czystej" kory. Zdjąłem z jednej całkiem pokaźne płaty. Najpierw nożem nacinamy kształt jaki chcemy zdjąć i określamy wielkość.

Tu pojawia się problem,ponieważ zdjęta kora,zaczyna się rolować gdy wysycha. Można temu zapobiec i przygotować sobie z dwóch kijków,coś w rodzaju uchwytów na korę brzozową. Doskonale trzyma całe płaty a gdy chcemy użyć jednego,po prostu go sobie wysuwamy. Dwa kijki,rozcinamy wzdłuż na dwie połówki i związujemy. Można związać sznureczkiem,korzonkiem,łykiem itd. Taki pakunek jest stabilny i mocny.

Z takich płatów kory,można pokusić się o zrobienie np. pudełka na hubkę...
Jeden większy pas zwijamy i zszywamy. Użyłem tu sznureczka,wykonanego z łyka wierzby. Denko powstało z kory sosnowej.

Z mniejszych kawałków kory można wykonać ciekawe "kieliszki". Wycięte kawałki okrągłej kory,zginamy w kształt stożka i zszywamy. Stawiamy je na kawałku zwiniętej kory w kształt rurki,tuby. Karawka nalewki myśliwskiej w dobrym towarzystwie,zimowym wieczorem...

Pałka w cieście

2010-07-25T00:27:00.000-07:00

Do stworzenia tego dania wystarczy odrobina mąki,jedno jajko i tłuszcz. Tłuszcz może być wytopiony np. z boczku. Można także nosić w małym pojemniczku niewielką ilość oleju i używać go do smażenia w terenie. Jeśli jadasz mięso,doskonałym dodatkiem będzie smażony boczek. Osobiście używam do smażenia w terenie małej i lekkiej patelni,wielkości dłoni. Można jednak z powodzeniem smażyć w menażce.

Po nazbieraniu wewnętrznych,kruchych części pałki,przygotowujemy ciasto. Jedno jajko mieszamy z niewielką ilością maki. Jajko można zawinąć w papier toaletowy i włożyć do np. słoika. Następnie obtaczamy pędy w cieście i kładziemy na kilka minut w gorący tłuszcz.

Samo smażenie twa tylko kilka minut. Ale trud się opłaci. Smak tak przygotowanej pałki jest zupełni inny od pieczonej lub gotowanej. Tego trzeba po prostu spróbować.

Pochodnia z naturalnych materiałów

2010-07-24T12:50:00.000-07:00

Może zdarzyć się w życiu sytuacja,gdy będziemy potrzebowali oświetlenia lub pewnego źródła ognia.
Będzie to wynikać z różnych przyczyn. Nie koniecznie survivalowych. Warto wiedzieć, jak za pomocą materiałów znalezionych w lesie,samemu zrobić pochodnię.
Do wykonania prowizorycznej pochodni będziemy potrzebowali odpowiedniej,bezsęcznej gałęzi,którą należy podzielić wzdłuż na cztery równe części. Najlepiej wbić gałąź w ziemię i pobijać kawałkiem drewna w rant noża. Trzeba być przy tym ostrożnym i dokładnym. Do tego kilka szczapek żywicznego drewna. Mogą to być przepojone żywicą sęki,korzenie,karpy...
Jeszcze kawałek brzozowej kory oraz około metr sznurka,linki. Można użyć nawet cienkiego korzonka. Zwiążemy nim całość,by trzymała się stabilniej.

Żywiczne szczapy,pozyskujemy tylko i wyłącznie z drzew już martwych!
Często w młodnikach można spotkać stare,smolne pniaki lub już padłe, spróchniałe drzewa o żywicznych sękach,rdzeniu i korzeniach...

UWAGA! Zabrania się używania otwartego ognia w miejscach o szczególnym zagrożeniu pożarowym! Pochodnia wykonana na zdjęciach,była testowana nad rzeką i właśnie w takich miejscach (bezpiecznych) należy ją wykonywać,jeśli nie ma ku temu wyraźnej potrzeby. Ostrożność przede wszystkim!

Kilka szczapek owijamy w dolnej połowie kawałkiem kory brzozowej. Kora brzozy ma to do siebie,że wysychając skręca się i dobrze obejmuje nasze szczapki razem. Pomaga też by w końcowej fazie, nie wypalały się tak szybko.
Można powtykać kilka pasków kory między drewienka,łatwiej się odpalą.
Całość lokujemy w rozszczepionym uprzednio kiju i związujemy razem aby usztywnić i wzmocnić uchwyt. Pochodnia będzie się palić dużym,jasnym płomieniem.
Jest bardzo odporna na wiatr i ciężko ją zgasić. Ma też tą podstawową zaletę,że w przeciwieństwie do pochodni z żywicy – nie kapie palącą się żywicą.
Wykonana z ośmiu szczapek,paliła się 45 minut. Więc nie tak krótko.

Prysznic w lesie

2010-07-24T09:35:00.000-07:00

Lipiec,czas upałów. Temperatura w dzień, sięga blisko trzydziestu stopni Celsjusza. Maszerujemy przez zarośnięty gąszczem traw i pokrzyw las. Jest gorąco jak w piekle,pot oblewa czoło,twarz. Mokre ubranie,klei się do spoconego ciała. Wokół cisza i spokój,bez grama wiatru...
Dochodzimy do rzeki. Niegłęboka z czystą wodą,zachęca do kąpieli. Cały romantyzm leśnego strumienia,pryska jednak przy pierwszym kontakcie z wodą. Jest przeraźliwie zimna - lodowata!
Jeśli zdarzyło Ci się bytować latem w lesie,przez kilka dni,wiesz dobrze jak bardzo odczuwa to nasze ciało. W upalne dni pocimy się obficie,do tego dochodzi jeszcze dym z ogniska,który pozostawia na ubraniu zapach spalenizny. Mniejsze zło,jeśli posiadamy swój własny środek transportu do domu. Jeśli nie, możemy się poczuć dziwnie „obserwowani”,przez ludzi w pociągu lub w autobusie. Szczególnie po tygodniu,spędzonym aktywnie w lesie.
Obozując nad rzeką lub strumieniem,mamy do czynienia z zimną,dobrze natlenioną wodą. Nie zachęca to do kąpieli. Jeśli jednak,posiadamy przy sobie np. ponczo i kilka metrów mocniejszej linki,jesteśmy w stanie bardzo szybko,wykonać z tego terenowy prysznic. Zabieg ten naprawdę się opłaca,bo skorzystać z niego mogą nawet 2-3 osoby. A i czasu na wykonanie nie potrzeba wiele.

W miejscu gdzie biwakujemy lub zamierzamy wykonać
nasz prysznic,rozpalamy ognisko. Nie musi być wielkie.
Wystarczy jeśli będzie można rozgrzać w nim 4-5 kamieni,wielkości około dwóch pięści. Gdy kamienie wylądują na spodzie ogniska,można zabrać się za wykonanie pojemnika na wodę z poncza. Można użyć także grubszej folii lub innego materiału. Ponczo jednak ma tą zaletę,że posiada otwór na głowę i kaptur. Nie trzeba więc robić specjalnie dziur.
W miejscu gdzie kaptur łączy się z ponczem, wtykamy kij (grubości kciuka) i obwiązujemy całość sznurkiem lub linką. Trzeba owinąć to miejsce kilka razy i mocno zacisnąć. Chodzi o to,żeby wiązanie było jak najbardziej szczelne.

Do rogów poncza(jeśli trzeba to na środkach też) przywiązujemy po kawałku mocniejszego sznurka lub linki. Końce linek,związujemy razem,tak by były mniej więcej jednakowej długości.
Miejsce związania łączymy z linką główną. Właśnie tą linkę główną,przerzucamy przez uprzednio wypatrzoną gałąź drzewa i zawiązujemy. Na razie nie wciągamy całości do góry.
Teraz nalewamy do środka wody. Do noszenia wody z rzeki,można użyć menażki,butelki lub np, worka na śmieci- jeśli jest mocny,napełnianie idzie bardzo sprawnie. Jeśli prysznic ma służyć tylko nam,nie trzeba nalewać wody do pełna. Jeśli zaś dwóm lub trzem osobom, wtedy należy napełnić go bardziej.

Do tak przygotowanego prysznica,wrzucamy rozgrzane kamienie z ogniska. Trzeba je rozdzielić po dwóch stronach poncza,gdyż uformują się w nim oddzielne „kieszenie”. Jeśli wrzucimy kamienie,tylko w jedną kieszeń,w drugiej woda pozostanie zimna.
Wrzucamy 4-5 kamieni na raz. Ponczu nic się nie stanie. Woda odbiera ciepło kamieniom błyskawicznie. Teraz trzeba odczekać chwilę.
W momencie gdy woda stanie się ciepła,wyjmujemy ulokowany kij,podciągamy całość na odpowiednią wysokość i korzystamy z już gotowego prysznica. Gwarantuję,że trud włożony w przygotowanie tej kąpieli się opłaci.

PAMIĘTAJ! NIGDY NIE WKŁADAJ DO OGNISKA KAMIENI WYCIĄGNIĘTYCH Z RZEKI LUB JEZIORA. MOGĄ GWAŁTOWNIE PĘKAĆ I RAZIĆ ODŁAMKAMI!
UŻYWAMY TYLKO KAMIENI ZEBRANYCH NA POLU LUB ŁĄCE.
TRZEBA ZACHOWAĆ OSTROŻNOŚĆ PRZY PRZENOSZENIU GORĄCYCH KAMIENI- MOŻNA SIĘ PRZY TYM OPARZYĆ!

Żegnaj Artur

2010-07-03T07:35:00.000-07:00

02.07.2010 zginął bardzo wybitny i znany fotograf przyrody Artur Tabor. Tragedia wydarzyła się podczas pleneru zdjęciowego w Mongolii. Od wczesnych lat dzieciństwa,był dla mnie niedoścignionym mistrzem fotografii ptaków ale nie tylko. Pamiętam,że to właśnie On zaszczepił we mnie pasję fotografowania przyrody,doradzał wybór obiektywu,podpowiadał co i jak. Od tego człowieka biła pasja i miłość do tego co robił. Darzyłem Go wielkim szacunkiem. W jednym z programów "Dzikiej Polski" Tomasz Kłosowski zadał Mu pytanie (nie dokładnie tak?)- "Co zrobisz gdy zniknie ten świat,który uwieczniasz na zdjęciach?" Odpowiedział- "Nie wiem,pewnie i mnie zabierze,gdzieś tam..." Dlaczego ludzie wielcy odchodzą zbyt wcześnie? Żegnaj Artur...

Foto-blog

2010-06-12T14:00:00.001-07:00

Od pewnego czasu zamieszczam tam swoje zdjęcia. Różne tematy,różne inspiracje,historia tego co przeżyłem. Myślę,że będzie lepiej pokazać je, aniżeli mają zalegać na płytach i zarastać kurzem:) Mam nadzieję,ze się spodobają. Zapraszam na http://zdybi.flog.pl/

Świty i zmierzchania...

2010-06-09T23:01:00.000-07:00

Godzina 3 w nocy,budzik w telefonie melduje,że trzeba wstawać. Szybkie śniadanie,kawa i wymarsz. Nim zacznie świtać,chcę być na dobrze mi znanej łące. Poranne, rześkie powietrze jest bardzo przyjemne,szczególnie po wcześniejszym upalnym dniu. Temperatury dochodzą w cieniu do +28 stopni. Tylko świt oddaje to bogactwo kolorów i zapachów.
Na skraju pola rozkładam zabawki,sceneria zaczyna się klarować a "opalone" wstającym słońcem chmury tworzą niesamowity klimat. Uwielbiam takie momenty i już wiem,że opłacało się wstać tak wcześnie:)

W czasie naszych wypraw,mniejszych lub większych, to właśnie ranki i wieczory odgrywają dużą rolę. Warto się czasami zmobilizować i wstać godzinę przed świtem. Cały spektakl trwa krótko,więc po wszystkim,spokojnie można wrócić do śpiwora:)

Krzemienny nóż

2010-06-07T05:52:00.000-07:00

Ostatnio dostałem spore krzemienne buły od mojego przyjaciela Dęba "puszczanstwo.blogspot.com". Robiąc groty do strzał,pozyskałem z kawałka większego krzemienia,bardzo ciekawy łupek. Kształtem zbliżony do skalpela. Bardzo ostry o podłużnym kształcie. Po niewielkiej przeróbce bardzo łatwo osadził się w drewnianej rękojeści. Kawałek jesionowego kijka,rozciąłem wzdłuż i osadziłem moje ostrze. Środek zalepiłem gorącą żywicą zmieszaną z węglem drzewnym. Całość obwiązana sznurkiem.

Pochewkę wykonałem z kawałka kory brzozowej. Spód z kawałka okrągłego drewna.Całość obwiązana sznurkiem. Ogólnie wszystko trzyma się bardzo trwale i mocno. Taki prymitywny nożyk,doskonale nadaje się do prac precyzyjnych. Od oprawiania ryb,mięsa po drobne robótki. Wychodzą nim także całkiem dobre pierzaste patyki. Co ciekawe,ostrze nie tępi się jeśli używamy go prawidłowo.

Pokaz Technik Prymitywnych

2010-05-31T09:17:00.000-07:00

W Koszalinie z okazji Dni Miasta,odbył się szereg imprez zarówno kulturalnych jak i rozrywkowych. 30.05.2010 obok Amfiteatru Miejskiego można było zobaczyć występy,pokazy i warsztaty,różnych grup. Walki rycerzy,firewalking,wystawy malarstwa,popisy połykaczy ognia itd. Moim zadaniem było pokazanie zainteresowanym osobom, podstawowych,prymitywnych technik ogniowych oraz elementów krzemieniarstwa.
Zainteresowanie było duże. Uczestnicy mogli podpatrzeć oraz samemu spróbować,kilku technik wskrzeszania ognia (od krzesiwa współczesnego po łuk ogniowy). Dla bardzo wielu ludzi rozpalenie ognia ognia za pomocą węglowej stali,krzemienia i kawałka grzyba,po prostu graniczy z czarami:) A już niesamowitej radości i wrażeń,dostarcza uzyskanie płomienia,poprzez tarcie drew. I to po raz pierwszy w życiu!
Z krzemienia można było stworzyć prehistoryczny nóż,groty do strzał i włóczni oraz poznać zasadę tworzenia poszczególnych narzędzi...

Ogólnie impreza się udała. Największą radość miały dzieci ale w pamięć zapadły mi słowa pewnego starszego pana: "Gdybym w czasie okupacji posiadał taką wiedzę,było by łatwiej!"

Majowa akcja szczepienia lisów

2010-05-23T09:28:00.000-07:00

Od 15 maja na terenie zachodniopomorskim,trwa akcja szczepienia lisów przeciw wściekliźnie.

W trakcie zrzucania szczepionki z samolotów oraz przez kolejne 7 dni po wyrzuceniu, Wojewódzki Inspektorat Weterynarii w Szczecinie zaleca: nie urządzać polowań, nie wprowadzać wycieczek grup szkolnych oraz innych grup zorganizowanych na obszar objęty szczepieniem, nie dotykać, nie zbierać i nie niszczyć przynęt zawierających szczepionkę, zwierzęta gospodarskie trzymać pod kontrolą, nie wypuszczać psów i kotów poza własne gospodarstwo, pouczyć dzieci o konieczności unikania kontaktu ze szczepionką.
Kolejna, jesienna, akcja szczepienia lisów jest zaplanowana na przełom września i października.

A tak oto wygląda sama szczepionka. Jest ukryta w śmierdzącej padliną otulinie.Ma to zwabić lisy i zachęcić do zjedzenia.

Nowa strona

2010-05-14T23:00:00.000-07:00

W roku 2011 odbędą się szkolenia w kwietniu, maju oraz w miesiącu wakacyjnym (lipiec-sierpień). Pierwsze warsztaty już 16-17 kwietnia. Zapraszam

Wyprawa wędkarska

2010-05-09T07:18:00.000-07:00

Ten weekend chciałem spędzić nad moją ulubioną rzeką,wśród dzikich i podmokłych olsów,z dala od ludzi:)To odpowiedni moment.Pomimo,iż jest już ciepło i las zieleni się młodym listowiem i wdzięczy kwieciem- nie ma jeszcze komarów,pozostawiając człowiekowi trochę więcej komfortu...
Ta rzeczka wiedzie swe koryto pośród podmokłych lasów i łąk,zarośniętych gąszczem trzcin i łozin.Jest w tym coś fantastycznego.Rzadko spotykam tam odcisk ludzkiej stopy,szczególnie gdy teren zarośnie plątaniną roślinności.

Najkrótsza droga do strumienia,wiedzie przez podmokły olchowy las.O tej porze roku,wędrówka przez ten teren,to czysta przyjemność.Eksplozja zieleni,zapachów i śpiewu ptaków...

Stałymi mieszkańcami tej rzeczki są wydry i bobry.Te drugie,ścinając drzewa przyczyniają się do zwiększenia kryjówek i miejsc atrakcyjnych dla ryb.

Do łowienia w takich niewielkich rzekach,używam małych woblerków i obrotówek.Wirówkami,często łowię z nurtem rzeki.Ryba nie ma wtedy tyle czasu na przyglądanie się przynęcie i z reguły atak jest pewniejszy...
Tym razem pstrągi "nie gryzły":)Za to jazie dały prawdziwy popis swej aktywności.Kilka ryb wyjętych,kilkanaście brań i wyjść do przynęty.Najlepsze efekty miałem na dwa sprawdzone już woblerki.Jeden czarny w brązowe paski a drugi zielony,pomazany i "doprawiony" markerami:)Dwie ryby zabieram ze sobą,na wieczorną kolację,reszta wraca do wody...

Po południu nadszedł czas na rozbicie obozowiska.Noc chciałem spędzić właśnie w tym olsie,wśród kwitnącej kruszyny i śpiewu ptaków...Śpiewu ptaków?W nocy? A tak!Gdzieś tam w gąszczu tych drzew,nad brzegiem lasu kląskał sobie słowik.W nocy zaś,dał prawdziwy koncert.Coś pięknego:)
Na niewielkim wzniesieniu,w suchszym miejscu,miałem zamiar rozłożyć schronienie.Zdjąłem plecak,oparłem pod drzewem i już miałem zająć się rozciąganiem linki pod plandekę,gdy mój wzrok przykuł poddenerwowany kowalik.Skakał z pnia na pień,jak by coś chciał.Do tego dołączył szpak.Także oblatywał pobliskie gałęzie,starając się dotrzeć jak najbliżej drzewa pod którym stałem. Stara brzoza,naszpikowana dziuplami(otwory były dość nisko)...Wszystko jasne:)Chciały dotrzeć do swych gniazd w dziuplach,ale bały się mojej osoby.Plecak na ramiona i odchodzę szukać innej miejscówki.Nie będę przeszkadzał i niepokoił niepotrzebnie mieszkańców lasu.
Warto czasami zwrócić uwagę na to gdzie rozbijamy swój obóz,gdyż może się to okazać zgubne w skutkach dla piskląt tych ptaków.Kilkugodzinna przerwa w dostawie pożywienia,może być zabójcza dla piskląt,albo doprowadzić do wychłodzenia jaj,jeśli akurat takie leżą w gnieździe...Szczególnie o tej porze roku.
W innym miejscu,także na suchym wzniesieniu,rozkładam schronienie i rozpalam ogień.Głód doskwiera i czas zająć się kolacją...

Idąc nad rzeczkę,na skraju lasu,nazbierałem kilkanaście większych liści łopianu.Swoje ryby,chciałem upiec(udusić)w żarze-zawinięte w liściach.
Po oczyszczeniu mięsa,należy przygotować sobie z mokrego drewna,odpowiednie patyczki,którymi przebijemy na koniec zawinięte w liście rybie mięso.Najlepiej,jeśli patyczki mają na końcach odstającą piętkę,sęczek...Przytrzymuje wtedy lepiej całość w czasie pieczenia...

Do pieczenia,nadają się liście wielu roślin,jednak o tej porze roku(w nasłonecznionych miejscach) najwcześniej pojawiają się właśnie łopianowe.Mają charakterystyczny kształt i dzięki temu mięso zawija się szczelnie i łatwo.
Kawałek ryby kładziemy w miejscu,gdzie liść łączył się z ogonkiem liściowym.

Następnie zaginamy odstające "uszy" liścia i zawijamy całość do końca.

Jeden liść nie wystarczy.Trzeba zwinąć mięso w 3-4 liście,ponieważ w czasie pieczenia,wierzchnie warstwy się po prostu zwęglą...Taki zawijas z kilku liści,przebijamy na końcu zaostrzonym patyczkiem,blokując całość...

Taki pakunek kładziemy w kupkę żaru i nagarniamy nań gorący popiół i żar...Zostawiamy tak całość na jakieś 5- maksymalnie 10 minut.To trzeba kontrolować.Pieczenie nie trwa długo.Po wyjęciu z żaru,wierzchnia warstwa liści będzie zwęglona ale ta w środku,już nie.

Mięso w liściach bardziej się udusi niż upiecze tak jak na kiju lub ruszcie.Zaletą tego jest fakt,że ości odchodzą od mięska lekko i bez problemu:)To ważne,szczególnie u jazia...

Do tak przygotowanego mięsa,serwuję sałatkę z młodziutkich liści lipy,buku,czosnaczku,gwiazdnicy i szczawiu...Palce lizać:)

Rybie mięso przyrządzone w taki sposób,najlepiej jeść ciepłe,tuż po wyjęciu.Do
tego,doskonale służy prowizoryczny widelec,zrobiony z kawałka gałązki.
Najpierw rozcinamy gałązkę wzdłuż- na cztery części(nacięcie ok 5 cm).Następnie zaostrzamy całość i przekładamy środki nacięć,dwoma cienkimi patyczkami(grubości zapałek).Takim drewnianym widelcem doskonale wybiera się rybie mięso od ości.Pociągnięciami i ruchami okrężnymi,nasuwamy mięso do środka widelca.Ości z reguły wystają na boki i łatwo je wtedy oddzielić...

WARSZTATY TECHNIK PRZETRWANIA 2010

2010-05-05T22:24:00.000-07:00

Warsztaty odbyły się w długi majowy weekend we wsi Chomino w zachodniopomorskim.Tuż przy rzece Wołcza. W sumie było nas razem 21 osób,więc całkiem spora grupa ludzi.
Pogoda dopisała należycie,mimo iż prognozy nie były optymistyczne:)
Kilka metrów od nurtu rzeczki,stoi nasza wiata,kryta trzciną i suchą trawą.
W piątkowy wieczór,zaczęli się zjeżdżać uczestnicy.Chłopaki z harcerskiej drużyny UFO,łagodzili obyczaje muzyką:)

Do późnego wieczora przybywali ludzie z całej Polski.Rozmowy przy ognisku,trwały długo w noc...Następnego dnia rano,śniadanko i kawa:)

Warsztaty zaczęliśmy od podstaw.Czyli zasady posługiwania się toporkiem i nożem oraz omówiliśmy przydatność jednych i drugich.Okazuje się to,nie być wcale takie proste i oczywiste...

Następnie zajęliśmy się technikami ogniowymi.Od prawidłowego używania zapałek- po krzesiwo kowalskie,współczesne i metody tarcia drew.Do tego omówiliśmy podstawowe i mniej klasyczne hubki i podpałki.Ten dział budził bardzo duże zainteresowanie i zaciekawienie.Po kilku próbach okazało się,że nie taki diabeł straszny i każdy jest w stanie wykrzesać ogień choćby kawałkiem pilnika i krzemieniem:)Rozdmuchanie tlącego się zarzewia i zamienienie go w ogień,zawsze powodowało uśmiech i zadowolenie:)

Kamila próbuje swoich sił z ręcznym świdrem i błyskoporkiem podkorowym:) Nie jest to takie trudne ale udało się tylko Antkowi:)

Irek też w końcu stał się władcą ognia.

Do łuku ogniowego użyliśmy wszędobylskiej wierzby.Była trochę wilgotna ale się udało:)

W sobotę,odwiedził nas Jacek Peczeniuk (Tanto)

Następnie rozdzieliliśmy się.Część ekipy poszła z Marcinem zbierać hubiaka pospolitego na hubkę a część ze mną,pozbierać młodych pędów pałki...

Przerwa na posiłek i dalej do zajęć:)

Na najbliższych łąkach,miedzach i w lesie nazbieraliśmy mnóstwo roślin jadalnych na wieczorną zupę:)Dziewczyny przygotowały podkład:)

Magiczna zupa rośnie w siłę:)Adam dokładnie miesza i dodaje składniki:)Dla wegetarian była wersja zielona a dla reszty wkładka w postaci gotowanych ryb:)

Kolejka po kolację:)

Następnego dnia na pobliskim polu,nazbieraliśmy kamieni i obłożyliśmy nimi dół ziemny.Później rozpalamy na nich ognisko.Gdy kamienie nagrzały się wystarczająco,wyłożyliśmy go świeżą trawą i na to poukładaliśmy smakołyki.Następnie druga warstwa trawy,izolacja i przykrycie ziemią.Taki kopczyk zostawiamy na kilka godzin.

Wieczorem mieliśmy nie lada wyżerkę:))

Można było zrobić własnoręcznie sznurki i linki z łyka,konstruować kosze,tworzyć prymitywny sprzęt wędkarski(haczyki,linki...)postrzelać z łuku i wiele,wiele innych rzeczy...

Sławek(i nie tylko) ugotował wodę na herbatę w tubie z kory wierzby:)

Wieczorem rozpaliliśmy pokazowe ognisko syberyjskie "Nodia".Powstało z metrowego,rozłupanego bala jesionowego.Żarzyło się praktycznie całą noc,mimo iż w nocy padał deszcz!

Specjalne podziękowania dla Przemka Kledzika (i psa Bazyla) za udostępnienie zdjęć oraz dla wszystkich,którzy pomagali bardzo aktywnie.Bez Was ta impreza nie była by taka sama:)Mam nadzieję,że jeszcze się spotkamy.

Jesionowa czarka

2010-04-24T01:17:00.000-07:00

Jest taki las,jesionowy,podmokły gdzie czasami po pracy udaję się na wieczorną "zasiadkę".Właśnie wiosną,kiedy las pokrywa się delikatnym,jasnozielonym listowiem ale nie ukrywa jeszcze przed obserwatorem swych mieszkańców w gąszczu roślin...
Wieczorem las nabiera zupełnie innego brzmienia,za sprawą ptaków...
Ten las jest w znacznej części obumarły,jesiony które tam rosną,sukcesywnie usychają lub kładą się pod naporem wiatrów.Z takiego suchego drewna można korzystać przy wyrobie przeróżnych rzeczy z drewna.Właśnie tam wybieram się gdy potrzebuję materiału na trzonek do siekiery,na łuczysko lub do innych rzeczy z drewna.
Tym razem chciałem wykonać sobie drewnianą,terenową czarkę do kawy(poprzedni olchowy czyrt,rozsechł się i popękał- mogłem go od razu wygotować w wodzie z solą!)
Z kawałka bezsęcznego,suchego drewna wyciąłem kształt ogólny naczynia.

Dalej za pomocą lekko wygiętego dłuta i pobijaka,wydłubałem zbędny materiał i określiłem tak pojemność czarki. Dodatkowe dokładniejsze cięcia,najlepiej wykonywać nożykiem snycerskim.

Gdy mamy już wnętrze czarki,nadajemy jej odpowiedni kształt,zaokrąglając brzegi,rogi i formując rączkę...

Po nadaniu jej ogólnych kształtów,moja czarka wygląda tak.Dalej pozostaje jeszcze uszczuplić ścianki,wyprofilować rączkę i może wyrzeźbić jakiś stylowy ornament...

CDN

Brzozowa łyżka,czerpak...

2010-04-23T09:13:00.000-07:00

W naszym klimacie kora brzozy nie schodzi takimi pięknymi płatami,jak w krajach północnych.Czasami jednak,trafiają się drzewa(szczególnie w lasach),z których można pozyskać całkiem spore płaty kory.Można pokusić się i zrobić(uszyć,złożyć) z nich np,kubek...
Ale jeśli uzyskamy jedynie niewielki kawałek kory,spokojnie można zrobić z niej łyżkę lub nieco większy czerpak,chochelkę...Patent stary jak świat,nie mniej warto go znać:)
Korę zrywamy jedynie z drzew martwych,lub powalonych!

Najpierw wycinamy z kory, koło o średnicy np, 5x5 cm.Dobrze jest ten kawałek kory,zamoczyć w wodzie na krótki czas.Woda lekko go zmiękczy,szczególnie ciepła.
Następnie przygotowujemy sobie patyczek(lekko nacięty wzdłuż).Zaciśnie nam korę,gdy złożymy ją w kształt ostrosłupa i posłuży jako uchwyt.Łyżka gotowa.

Dobrodziejstwo drzew iglastych

2010-04-18T11:56:00.000-07:00

Żywica drzew iglastych:)Materiał łatwopalny,wodoodporny i pospolity...Każdy "człowiek lasu" wie o tym doskonale i jest to prawda stara jak świat...Od jakiegoś czasu,mam ze sobą stale w plecaku,właśnie taki mały zapas smolnych szczapek na czarną godzinę.Pozyskuję je z karp lub sęków,które sterczą blisko pni drzew.Są tak przepojone żywicą,że mają aż buraczkową barwę!Dlatego właśnie warto skorzystać z nadarzającej się okazji i przygotować sobie kilka szczapek na przyszłe ognisko.Nie waży to wiele i nie zajmuje dużo miejsca. W momencie gdy potrzebujemy szybko rozpalić ogień,taki zapas rozpałki nigdy nas nie zawiedzie:)Płonie długo i mocno,jak to żywica. Po deszczowej nocy,gdy człowiek wstanie zaspany,pierwsze co chce zrobić to rozpalić ogień i wstawić wodę.W takim momencie nie bardzo chce się chodzić po lesie i szukać co suchszych patyków- strugać ich na "pierzaste patyki":)Owszem można,ale w takiej właśnie sytuacji,dobrze jest mieć jakąś błyskawiczną rozpałkę,która zajmie wilgotny chrust...
Takie żywiczne szczapki zawijam w brzozową korę.Syberyjscy myśliwi,zawsze mieli przy sobie właśnie taki pakunek na czarną godzinę.

Żywiczną szczapkę można podpalić zapałką bezpośrednio lub ostrzem noża,ustawionym prostopadle,zestrugać drobnych wiórów...Doskonale zajmują się od krzesiwa kluczykowego.

Sosna wejmutka (Pinus strobus),którą spotykam dość często w lasach,ma bardzo żywiczne sęki.Ale oprócz żywicznego drewna sosna ta zrzuca na ziemię duże,podłużne szyszki.Leży ich zwykle mnóstwo przy każdym z tych drzew.Są wręcz oblepione białą,bardzo lepką żywicą,szczególnie w dolnej ich części.Te szyszki to także doskonała podpałka.Bardzo szybko zajmują się od krzesiwa,nie wspominając o zapałkach:)

Wiosenna włóczęga

2010-04-18T10:30:00.000-07:00

Niedziela,+ 18 stopni i błękitne niebo,rewelacja po prostu:))Plecak na ramiona i w las.
Chciałem odwiedzić rozległy ols,który rozciąga się pośród zdziczałych łąk i bagien. Żyje tam całkiem spora populacja jeleni.Teraz właśnie zrzucają poroże,więc trzeba pochodzić i poszukać,zanim teren nie zarośnie zbyt mocno roślinnością...
Las zaczyna się nieśmiało pokrywać zielenią,najpierw w podszycie- drobne listki,delikatne jeszcze ale jakże urozmaicają to piętro...

Masa ptaków,jeden wielki świergot i śpiew.Brodząc przez ten podmokły las zauważyłem,że na olchach można spotkać błyskoporka podkorowego jeszcze częściej,niż na brzozach.Czasami trafiały się naprawdę olbrzymie narośla.

Najczęściej grzyb ten pojawia się w miejscach,gdzie drzewo uległo zranieniu.Wtedy dochodzi do infekcji. Przyczynkiem takiej rany może być dzięcioł. Bardzo często spotykam właśnie tego grzyba tuż nad dziuplami tych ptaków.
I właśnie rozległ się niedaleko,charakterystyczny głos "ki,ki,ki,ki,ki,ki,kiks"!
Dzięciołek,akurat trafiłem na ptaka,który szykuje sobie dziuplę na tegoroczne lęgi.

Czas na kawę i śniadanie.W najsuchszym miejscu,na wzgórku rozpalam ogień.Niedaleko na jednej z olchowych gałęzi dostrzegłem specyficzną narośl- czyrt...Trochę pracy i będzie z niego doskonały "kubeczek". Ecch,ptaki śpiewają,las pachnie świeżością i wiosnę czuć w powietrzu.Poezja:) W takich warunkach można przesiedzieć cały dzień...

Ogólny kształt nadałem mu toporkiem i nożem.Resztę naczynka wykończę w domu nożykiem snycerskim,dłutem i papierem ściernym.Sam jestem ciekaw co z tego wyjdzie:)

2010-04-05T11:32:00.000-07:00

Święta,święta i po świętach...Ostatni dzień,postanowiłem spędzić w terenie.Z aparatem,lornetką i plecakiem,przemierzyłem dobrze mi znane okolice...
Pogoda w kratkę i dość chłodno ale w przyrodzie już trwa wielkie ożywienie.Słychać skowronki,gęsi,żurawie,drozdy i kosy w lasach...Często właśnie w lesie,rozchodzi się piękny trel rudzika czy wesołe wołanie pierwiosnka i strzyżyka.Lasy,łąki i pola znowu zaczynają tętnić życiem:)Słońce,wynurzające się co raz zza chmur,tworzy piękną scenerię do zdjęć.Zwłaszcza rano i wieczorem.

Koziołki zdzierają scypuł z poroża.Tego osobnika trafiłem pod koniec marca i gdzie nie gdzie,leżał jeszcze śnieg.Jelenie zrzucają poroże,czasem warto pochodzić po okolicy,może się poszczęści...

Odwiedziłem jeden z dobrze mi znanych zbiorników wodnych.Mały stawek,na środku pola.Obrośnięty wkoło pałką wodną.Uwierzycie,że w tym małym oczku wodnym,żyją rekordowej wielkości karasie? Żyją,kiedyś też nie wierzyłem,dopóki nie zobaczyłem:)
Poza tym,co roku lęgną się tam kaczki krzyżówki i rodzinka perkozków.Stałym bywalcem jest czapla siwa i myszołów.Często na przelotach widuję bekasy krzyki i inne brodzące...Dziś nazbierałem tam kłączy pałki szerokolistnej,które chciałem upiec w żarze ogniska.

Na skraju niewielkiego,śródpolnego lasku rozłożyłem się z biwakiem.Miałem ze sobą kawał krzemienia,z którego chciałem zrobić prymitywny nóż.Jako kleju do przytwierdzenia rękojeści,użyłem rozgrzanej żywicy i węgla drzewnego.Roztarłem oba elementy na kawałku drewna.Powstał bardzo szklisty "klej",podobny do smoły...
Całość wzmocniłem wierzbowym łykiem.Muszę przyznać,że do prac z miękką materią,taki "nóż",nadaje się znakomicie.Łupek zaklinował się w drzewcu bardzo stabilnie,trzyma do tej pory:)

Na pobliskiej brzozie,zamontowałem "ściągę" by uzyskać trochę soku.Odciąłem gałązkę grubości kciuka i wetknąłem w butelkę PET.Po krótkim czasie miałem ponad szklankę.

Kłącza pałki,po zgrubnym oczyszczeniu,trafiły w żar.Przy pieczeniu kłączy,nie czekamy długo.To nie ziemniaki:)Wystarczy kilkanaście minut ale warto zerknąć,czy aby się nie przypalają za mocno.Cudowna woń pieczonych ziemniaków,pierwszy zapach jaki odczujemy po wyjęciu z ogniska:)Warto sobie przygotować więcej kłączy,bo dużo odpada w trakcie czyszczenia po pieczeniu...

Pieczoną pałkę przeżuwamy jak gumę do żucia i wysysamy skrobię.Efekt uboczny,to kłębek "włosków",który także możemy wykorzystać,jako przynętę na ryby spokojnego żeru.Taką kulkę nabijamy po prostu na haczyk.Dobrze biorą na nie płocie...
Nie mniej,pałka to bardzo wdzięczna roślina jadalna i na szczęście pospolita:)

Do pieczonych kłączy,doskonale pasuje kawałek mięsa rybiego lub kiełbaska.Jako sałatki,można użyć już pierwszych,delikatnych liści mniszka lekarskiego.W miejscach nasłonecznionych,pokazuje się też pokrzywa zwyczajna,krwawnik,babka lancetowata,świeża gwiazdnica...
Popijając sok z brzozy,w koronach drzew zobaczyłem dwa dzięcioły duże.W tym momencie,fruwają za sobą i uganiają się zaciekle.Można zwabić dzięcioła blisko siebie,stosując prosty trick.Wystarczy dwoma kawałkami kija,stukać w jego rytm...To charakterystyczny stukot.Dzięcioły to terytorialiści.Nie znoszą obcych na swym terenie.Zaciekawiony dzięcioł,będzie szukał swego rywala i czasem podfrunie blisko nas.Tak jak w tym wypadku,był na tyle blisko,że udało mi się zrobić ostre zdjęcie:)

Krzemienne groty (cd...)

2010-04-01T12:04:00.000-07:00

Tym razem,dostały mi się w ręce piękne bryły krzemienia ale o białej i kremowej lub szarej,łupkowej barwie...Praca w tym materiale to po prostu przyjemność:)Po jakimś czasie,dochodzi się do wprawy i jest to naprawdę bardzo przyjemne zajęcie,dające masę satysfakcji:)
W tym momencie skupiłem się na grotach do strzał i włóczni,ponieważ chcę w najbliższym czasie,sprawdzić ich działanie,wytrzymałość i siłę przebicia w symulowanych warunkach terenowych...

Moje wyroby powstają z bardzo różnych łupków.Często same,swoim kształtem podpowiadają "czym chciały by być". Do łupania i szczegółowej obróbki używam dwóch okrągłych kamieni(mniejszy i większy),kawałków jeleniego rogu,jako retuszera i pobijaka,kawałków grubszej skóry do ochrony dłoni i nóg...

Ręczny świder

2010-03-29T06:56:00.000-07:00

Jako,że wiosna nareszcie się ujawniła,poszedłem do lasu,potrenować techniki ogniowe i spróbować tegorocznego soku z brzozy:)
Moim zamiarem,było uzyskanie żaru przy użyciu ręcznego świdra.Chciałem go jednak wykonać tylko przy pomocy znalezionych w lesie surowców- czyli drewna i kamieni.Bez użycia noża...
W nocy mocno padało,więc obawiałem się o znalezienie odpowiednio suchego drewna do tej techniki.Był to las liściasty,mieszany,momentami podmokły.
Świder wykonałem z suchego,obumarłego pręta leszczyny.Kora bardzo łatwo z niego schodzi i po oszlifowaniu o większy kamień,można uzyskać naprawdę porządny i gładki świder.Następnie podkładka. Tą ułamałem ze stojącego,suchego klonu.Akurat w tym lesie rośnie ich mnóstwo i większość to suche,martwe sztuki.

Często jest tak,że właśnie taki suchy kawałek drewna posiada wyraźne pęknięcie wzdłuż. To duże ułatwienie i oczywiście trzeba je wykorzystać.
Z płaskiego kamienia, odłupałem kawałek łupka o ostrym rancie.Posłużył mi jako klin,który wbiłem w pęknięcie mojej przyszłej podkładki.

Rozłupał się z łatwością.Dzięki temu miałem już materiał na dwie podkładki.Taka podkładka nie jest jeszcze wystarczająca. Dalej,najpierw na rancie granitowego kamienia wytarłem i spłaszczyłem jej półokrągłą stronę. Potem wygładziłem obie strony i brzeg,gdzie będzie wycięcie.To nie trwa długo i co ciekawe,w czasie takiego szlifowania o kamień,nasza podkładka robi się wręcz gorąca od tarcia. Także, jeśli posiada jakąś wilgoć w sobie to jest bardzo duże prawdopodobieństwo,że w tym miejscu ją straci i stanie się już zupełnie sucha.

Gdy mamy już gotową podkładkę,ostrym rantem kamiennego łupka, nacinamy(nawiercamy) miejsce, w którym będziemy świdrować.Robi się to dla stabilizacji świdra,aby w czasie obracania, kręcił się właśnie w tym miejscu,gdzie chcemy...Wtedy trzeba wstępnie już zacząć świdrowanie aby nasze elementy razem się ze sobą spasowały.Będziemy już wiedzieli,gdzie trzeba zrobić wycięcie do zbierania się żaru.

Teraz należy wykonać właśnie, odpowiednie nacięcie w kształcie litery V. Wstępnie trzemy podkładką o ostry rant kamienia aż dojdziemy do miejsca gdzie obracał się świder.

Dalsze,dokładne wyżłobienie wykańczam na łupku kamienia.Wycięcie jest już w tym momencie gotowe i można przystąpić do świdrowania.

Osobiście,najlepiej świdruje mi się siedząc na ziemi z wyprostowanymi nogami.Udami dociskam wtedy podkładkę do ziemi aby była stabilna.Przed kręceniem,dobrze jest sobie namoczyć dłonie.W tym momencie liczą się mocne ręce. Jak to w technice tarcia drew bywa- najbardziej liczy się końcowy moment,kiedy pojawia się dym, zaczynamy świdrować jeszcze szybciej i mocniej...Może wtedy właśnie,w tym decydującym momencie braknąć sił.Przerwiemy świdrowanie i nie uzyskamy pożądanego efektu. Nie należy się jednak zrażać i poddawać.Trzeba odpocząć jakiś czas i zacząć raz jeszcze.Ta technika nie jest łatwa ale w momencie gdy nam się uda,radość z dokonanego dzieła będzie ogromna:)

Do rozdmuchania,użyłem suchych,zeszłorocznych liści z niewielkiego buczka.Roztarłem je w dłoniach by lepiej złapały płomień.

Wariacje z błyskoporkiem podkorowym:)

2010-03-28T09:37:00.000-07:00

Na blogu mojego przyjaciela,można znaleźć informacje o rewelacyjnej hubce- błyskoporku podkorowym (http://puszczanstwo.blogspot.com/)Jest to grzyb,który rośnie na brzozach.Po wysuszeniu bardzo łatwo łapie iskrę ale nie tylko...Ostatnio,taki wysuszony,niewielki kawałek wykorzystałem jako podkładkę pod ręczny świder.Jako świdra użyłem prostego,leszczynowego pręta.Co ciekawe mój świder nie był nawet do końca suchy.Mimo to zadziałał znakomicie.Dosłownie po kilku pociągnięciach świdrem,pojawia się gęsty dym i podkładka zaczyna już działać jako hubka:)
W momencie gdy zacznie się żarzyć,nie sposób go ugasić...Ugasiłem go przez mocne potarcia o pień drzewa.Rozdmuchanie go jest już bajecznie łatwe.

Z grzybem postępujemy tak samo jak z drewnianą podkładką pod ręczny świder.Najpierw wyciąłem niewielki schodek i po wstępnym świdrowaniu,zrobiłem wycięcie w kształcie litery V. Siedząc,stopami przytrzymywałem sobie kawałek grzyba i świdrowałem.To naprawdę nie trwa długo i udaje się praktycznie za każdym razem.Ważne aby grzyb był suchy.Gdy posiadamy taki kawałek wysuszonego błyskoporka,jesteśmy w stanie uzyskać żar bardzo szybko.Kawałek prostego,martwego kijka,znajdziemy w większości zadrzewień...Ten grzyb jest pod częściową ochroną,więc nie należy go pozyskiwać masowo.Niewielki kawałek zupełnie wystarczy do rozpalenia kilkunastu ognisk.

BUSHCRAFT - FISHING

2010-03-02T03:47:00.000-08:00

Zapraszam na kolejne już spotkanie wędkarsko-survivalowe, nad jedną z dzikich rzek Pomorza Zachodniego. Spotkanie skierowane jest dla osób, chcących spędzić ciekawie i aktywnie swój wolny czas, na łonie natury.
Impreza ma charakter weekendowego kursu,szkolenia...Odbędzie się nad jedną z rybnych,pstrągowych rzek,wśród rozległych lasów i łąk. Zarówno teren jak i sama rzeka,jest mi bardzo dobrze znana,ponieważ łowię tam od dziecka i znam te wody doskonale. Świadczę także usługi, przewodnika wędkarskiego na terenie zachodniopomorskim (www.przewodnicywedkarscy.pl).

Program i scenariusz będzie kształtował się podobnie jak poprzednio.Od wczesnych godzin porannych,będziemy łowić pstrągi metodą spiningową.Nauczę Cię,jak poprawnie czytać i rozumieć rzekę,by stała się dostępna dla początkującego wędkarza.Omówimy techniki i sposoby używania poszczególnych przynęt,w zależności od zastanych warunków,tajniki ich prowadzenia oraz skutecznego holowania ryb...

Po południu przystąpimy do prac obozowych i nauki doskonalenia leśnego rzemiosła.Tu w zależności od stopnia zaawansowania można skupić się nad wieloma tematami.Wszystko zależy od Ciebie i Twojego zainteresowania...Samych tematów do realizacji jest naprawdę wiele.Oto kilka z nich:
- Nauka niecenia ognia pierwotnymi sposobami(od tarcia drew po krzesiwo)
- Rozpalanie całonocnego ogniska
- Rozpoznawanie i przygotowywanie roślin jadalnych,dziko rosnących.Jednym słowem dzika kuchnia nad rzeką.
- Tworzenie wszelkiego rękodzieła leśnego (od sznurków po kubki i kosze wiklinowe...)
- Budowanie schronienia z dostępnych materiałów i przygotowywanie noclegu
To tylko niektóre z wielu możliwych do realizacji tematów.Sam zdecydujesz jak chcesz spędzić czas przy ognisku w lesie i jakie umiejętności pragniesz doskonalić.Ja postaram się przekazać Ci swoją wiedzę i doświadczenie.

WARUNKI I SZCZEGÓŁY
W szkoleniu mogą uczestniczyć jednorazowo dwie osoby.Jest to uwarunkowane rodzajem łowiska i specyfiką wyprawy.Impreza trwa dwa pełne dni weekendowe ale może zostać przedłużona o jeden dzień,jeśli będzie taka chęć i możliwość.
Koszt dla jednej osoby to 150 zł. Jeśli nie posiadasz opłaconej składki na wody górskie,należy do tego doliczyć koszt opłaty licencji na czas szkolenia.
Termin szkolenia jest elastyczny i dotyczy większości weekendów w każdym miesiącu- sam wybierasz termin...
W sprawie szczegółów dojazdu,stosownego sprzętu itd;- proszę pisać pod e-mail zdybi@interia.eu Z przyjemnością odpowiem na wszelkie pytania. Jeśli posiadasz swój sprzęt wędkarski,możesz go oczywiście zabrać.Jeśli nie,posiadam sprzęt własny,który można nieodpłatnie pożyczyć.
Zapraszam zdybi@interia.eu

Prymitywny łuk

2010-02-22T10:43:00.000-08:00

Na jednej z wypraw zimowych,udało mi się stworzyć dosyć prymitywny ale niesamowicie mocny łuk "awaryjny". W całości zrobiony z wiązowej gałęzi,łącznie z cięciwą.
Z długiej wiązowej gałęzi zdjąłem korę. Starałem się ściągnąć ją delikatnie i w jak najdłuższych odcinkach. Z łyka powstała cięciwa. Jest bardzo mocna ale trzeba się postarać aby włókna były dobrze zrolowane i w miarę równe po całej długości.Nie mogą być za cienkie bo po prostu cięciwa pęknie. To misterna i dokładna czynność.

Najlepsze naturalne cięciwy i najbardziej wytrzymałe,powstają przy użyciu takich materiałów,które składają się z wielu wytrzymałych włókien cieńszych np, ścięgna zwierzęce...
Cięciwa z wiązu,nie jest idealna ale wykonuje się ją szybko i jest to materiał dość łatwo dostępny.
Możemy także z powodzeniem użyć jakiejkolwiek innej linki.Ważne aby była dostatecznie wytrzymała i nierozciągliwa...

Wykonanie samego łuku z surowego drewna,to także bardzo dokładna czynność. Za pomocą linki,odmierzamy sobie długość ramion łuku i zaznaczamy jego środek.Na środku będzie majdan.Można sobie odrysować linie pomocnicze kawałkiem węgla z ogniska.
Przy ściąganiu kory należy zwrócić uwagę aby nie uszkodzić pierwszego słoju w miejscu,gdzie będzie grzbiet łuku.
Następnie stopniowo zbieramy nadmiar drewna z wewnętrznej strony(z brzuśca).Majdan zostawiamy nie tknięty. Od tego ile materiału zbierzemy i jak bardzo wyprofilujemy nasz łuk,będzie zależała jego siła i moc...
Trzeba być ostrożnym przy tym zabiegu,gdyż każdy milimetr zebranego drewna, sprawia,że łuk staje się słabszy.Zakładamy cięciwę,ale luźno,bez napinania łuku.Naciągamy lekko i sprawdzamy jak układają się ramiona.Gdy uznamy,że ramiona łuku wyginają się jednakowo- znaczy to iż można wykonać wcięcia na cięciwę.

Do zrobienia naprawdę dobrego łuku,należy używać drewna,które leżakowało i schło powoli dłuższy czas.Wtedy będzie najbardziej wartościowe. Ja użyłem surowego. Także dało się strzelać na imponujące odległości.

Ok, mamy łuk.Czas przygotować do niego strzały.
Tylko jak? Akurat zalega głęboka warstwa śniegu.Szukanie krzemieni lub innych kamieni na groty nie ma sensu. Z piórami na lotki także krucho...Trzeba improwizować. Najważniejsze to dobrać w miarę proste i odpowiednio grube promienie do strzał. W tym wypadku użyłem leszczynowych odrostów.Okorowałem je rantem noża i wyprostowałem, podgrzewając nad ogniem. Nad pobliskim rowem, nazbierałem górnych wiechci trzciny- jej nasion. Posłużyły jako lotki do stabilizacji lotu strzały.Przytwierdziłem je wąskimi paseczkami łyka wiązu. Jako grotu użyłem suchego,dębowego twardziela z martwej gałęzi tego drzewa.
Po opaleniu go w ogniu,stał się bardzo twardy i wytrzymały.Wyrzeźbiłem z niego odpowiedni kształt i umiejscowiłem na promieniu.Całość wzmocniona wiązowym łykiem.
Takie strzały nie są może wytrzymałe i do wielokrotnego użytku.Ale są za to bardzo skuteczne, proste i szybkie w wykonaniu...

Łucznictwo,choćby i prymitywne daje niesamowitą satysfakcję i radość.Trzeba jednak pamiętać aby materiał na łuk, pozyskiwać z miejsc dozwolonych.Mogą to być przydrożne odrosty wiązowe(odrastają na ściętych pniach),sukcesywnie usuwane przez służbę drogową,miejsca wycinki drzew itd... Można także porozmawiać z leśniczym lub służbą leśną i zapytać o pozwolenie wycięcia odpowiedniego materiału. Nie wycinamy pierwszego lepszego napotkanego drzewka,bo nam się spodobało...

Kamienne groty do strzał

2010-02-10T09:46:00.000-08:00

Długie zimowe wieczory,zachęcają do prac ręcznych. Zawsze marzyłem o jakimś ładnym zestawie grotów do strzał,wykonanych właśnie z kamienia.Wydawało mi się to jednak zbyt trudne i dalekie...
W czasie długich letnich wędrówek,nazbierałem trochę krzemieni i innych kamieni.Przyszedł czas aby marzenia urzeczywistnić:)
Do wykonywania prostych grotów,wystarczy posiadać kilka rzeczy. Na pewno sam materiał,czyli jakieś bryły krzemienne.Potrzebna jest także jakaś mocna,elastyczna podkładka na dłoń - najlepiej kawałek grubszej skóry. W skrajnej sytuacji,można użyć nawet kawałka drewna lub kory.Do odłupywania zbędnych elementów,potrzebujemy innych kamieni. Wielkość kamieni "młotków",którymi uderzałem w krzemień właściwy,dobierałem instynktownie- na wyczucie...Do usuwania mniejszych cząstek,nadawania kształtu i ostrzenia,używałem kawałka połamanego poroża.
Uzyskane łupki krzemienne,swoją budową i strukturą, same w zasadzie pokazywały mi,jak chciały być dalej "rzeźbione"...Ale aby wychodził nam właściwy kształt, należy jednak wiedzieć jak uderzyć,pod jakim kątem,kiedy obrócić itd... Po prostu trzeba poćwiczyć i wczuć się w pracę:)
Warzna rzecz - UWAGA NA OCZY! Przy uderzaniu,malutkie odłamki potrafią pryskać na różne strony...

Po uzyskaniu łupka,nadaje mu kształt zbliżony do grotu...Potrzebne są silne palce i ręce:)

Powoli,powoli i mamy grot. Ostre, karbowane ranty- o to chodzi...

Ten łupek, to inny rodzaj kamienia. Także dało się w nim pracować.

Mogłem jeszcze wykonać małe wyżłobienie, przy mocowaniu drzewca ale i taki grot można z powodzeniem przytwierdzać do strzały...

I inne,pierwsze "dłubanki";)

Grot mocujemy w wyżłobieniu drzewca.Jako kleju,użyłem gorącej,roztopionej żywicy. Następnie całość owijam cienkim, wierzbowym sznureczkiem. Zalepiam żywicą i grot siedzi w strzale pewnie i mocno...

Zimowe bytowanie

2010-02-06T08:41:00.001-08:00

Zima w pełni,masa śniegu i mróz.Trzeba korzystać bo takie warunki mogą się za szybko nie powtórzyć:)
Wczesnym rankiem wyruszam w dobrze mi znaną drogę.Chcę odwiedzić okoliczne lasy,zrobić rozpoznanie po długiej nieobecności. Głęboki śnieg mocno utrudnia marsz przez pole,ale w lesie jest już dużo lżej.Moje "taktyczne obuwie" to zwykłe gumofilce:)Na nie,naciągnąłem ciasno nogawki spodni.Można brodzić w śniegu,nic nie przedostanie się do środka.

Całodzienny marsz w takim śniegu jest dosyć męczący. Odległość,którą normalnie przeszedłbym w godzinę,robiłem trzy razy dłużej. W cichym,zimowym lesie każdy szczegół-optyczny czy dźwiękowy-bardzo się wyróżnia. Spotykałem na swej drodze dziki,jelenie sarny i bardzo wiele gatunków ptaków.
Na zmurszałej brzozie,znalazłem wyjątkowo duży okaz huby-białoporka brzozowego. Tak zrodziła się moja "łopata" do śniegu:)

Popołudniowe słońce chyliło się ku dołowi. W młodym,mieszanym lesie rozbiłem obóz. Chciałem zrobić sobie schronienie ze śniegu,co w sumie się udało.
Przy pomocy huby,wykopałem w śniegu miejsce pod mój domek. Zmrożony śnieg czasem odrywał się płatami a czasem był sypki jak piach,szczególnie z wierzchu.

Następnie w ruch poszły okoliczne suche gałęzie.Wywrócone przez wiatr sosny i suche czeremchy. Ułożyłem je gęsto przy sobie,jako ściany niskiego szałasu.

Na ów szkielet,narzucałem grubo śniegu i ułożyłem go szczelnie.Powstało coś w rodzaju śnieżnego szałasu. Praca nie męcząca ale bardzo rozgrzewająca.Było by lepiej gdyby śnieg był choć trochę mniej zmrożony. Całość zajęła mi jakieś półtorej godziny.

Po pracy,przyszedł czas na relaks,czyli-rąbanie drewna i przygotowanie posiłku. Mnogość wody to następna zaleta śniegu.Wystarczy natopić odpowiednią ilość.Ważne by brać śnieg z wewnętrznej części.Na zewnętrznej,zleżałej warstwie jest masa zanieczyszczeń organicznych(igły sosnowe,strzępy suchej roślinności...)i nie tylko.

W nocy mróz spotęgował. Nie miałem termometru ale dowiedziałem się później,że było ponad -10 stopni.Nie wiele:))
Otwarte niebo,usiane milionami gwiazd i pohukiwanie puszczyka umilały mi wieczorny czas przy ognisku.
Zanim wejdziemy do śpiwora,ważne jest by w miarę możliwości obsuszyć przy ogniu spodnie,skarpety,wkładki do butów(same buty nie za blisko ognia) i inne,mokre części garderoby...

Wejście do mojego "śnieżnego hotelu" zatkałem małą plandeką ogrodową. Wziąłem ją ze sobą aby pościelić pod karimatę,ale posłużyła jako drzwi:)Nie zatykałem wejścia szczelnie. U góry zostawiłem mały otwór,jako wentylację.
W środku,po wygodnym rozłożeniu, odpaliłem dwie świeczki. Znacznie poprawiły mikroklimat wewnątrz. W pewnym momencie było mi za gorąco w śpiworze.Na zewnątrz zerwał się silny wiatr.W "domku" było miło i spokojnie.
Następnego dnia wiał nieprzyjemny,mroźny wiatr.Brodząc w śniegu skierowałem się w stronę domu. Ogólnie wypad się udał.

Majowe jazie

2010-02-03T12:23:00.000-08:00

Mimo iż mróz i śnieg za oknem,przypomniały mi się wiosenne,ciepłe dni:) Echh maj...
Pierwsze 2 tygodnie maja to doskonały czas na łowienie jazi w rzekach. Ze spiningiem w ręku,przemierzam wtedy ich brzegi.Ostrożnie,bez pośpiechu,wręcz zakradam się pod brzeg.W końcu jaź to płochliwa ryba...
Łowię przeważnie na niewielkie woblerki,obrotówki-rzadziej na sylikon... Najbardziej lubię jednak łowić woblerkami,schodząc z nurtem rzeki w dół.Zatrzymuje się kilka metrów przed upatrzonym,ciekawym miejscem i spuszczam woblera z prądem wody w miejscówkę.Zamykam kabłąk kołowrotka-prąd wody napina żyłkę,przynęta zaczyna pracować.Czuję wyraźnie na wędce jej drganie,przyjemne uczucie.
Nagle wyczuwam wyraźne uderzenie,puknięcie-to nie gałąź ani inna wodna zawada.Za dużo w tym energii:)Przytrzymuję przynętę przez sekundę,dwie,trzy...Wiem,że jaź płynie za nią i się przygląda- oo, znowu skubnął.Nie zacinam,w zasadzie to nigdy nie zacinam jaziowych brań.
W tym momencie wykonuję miarowy obrót korbką,drugi jeszcze szybszy.Ryba "sądzi",że ofiara ucieka,nabiera pewności.Znowu zatrzymuję woblerka i buum!Uderzenie pewne,mocne-wabik w pysku.Przy zrywie ryba sama w zasadzie się zacina.
Przyjemny ciężar na wędce,wir i młyn w wodzie-pięknie walczy jak na jazia.Nie jest to okaz nad okazami ale maluch też żaden.Zmęczony ląduje na trawie.

Najlepsze jest to,że w ciągu jednego majowego dnia,mam takich brań kilkanaście.Można się naprawdę nałowić "do bólu":)Wyjętych ryb kilka,bo nie każde branie kończy się holem,ale nie wyjęte ryby są tu najważniejsze.Z resztą i tak większość trafia z powrotem do wody.

Tak naprawdę liczy się atmosfera pięknego majowego weekendu nad bystrą rzeczką.Po długim zimowym letargu,takie chwile smakują wyjątkowo-jest po prostu idealnie:) Pachną łąki,woda,przed chwilą rozdeptany tatarak uwalnia swą ostrą woń.W powietrzu unosi się zapach rozgrzanego słońcem olsu,kwitnących drzew i krzewów.Ptaki przejęte rolą,śpiewają jak szalone. Kładąc się spać-ich śpiew huczy jeszcze długo w głowie.
Na drugi dzień powtórka:))

Przynęty miękkie z białoporka brzozowego

2010-02-01T05:32:00.002-08:00

Białoporek brzozowy to rodzaj huby,która rośnie pospolicie na zmurszałych brzozach.Nas interesuje w tym wypadku wewnętrzny,biały miąższ. Hubę najpierw obieramy z wierzchniej otoczki. Wewnętrzne "bielmo" to doskonały materiał na wszelkie miękkie przynęty.Jest bardzo elastyczne,miękkie ale mocne-coś jak wyschnięty sylikon,tylko nie daje się tak rozciągać.
Najlepiej gdy huba jest mokra,wtedy łatwo się kroi i obrabia.Można ja wpierw włożyć do naczynia z wodą na minutkę.Bardzo szybko chłonie wodę.

Następnie bardzo ostrym nożem lub żyletką(skalpelem),kroimy odpowiedniej wielkości i długości paski.Naznaczamy kształt przynęty z grubsza...

Dalej,należy nadawać odpowiedni kształt przynęcie.Ostrym ostrzem nie trwa to długo.Nie trzeba oczywiście rzeźbić tego super realistycznie.Ja wykonałem coś na wzór kopyta.Przy tej pracy liczy się jednak dokładność...

Następnie montujemy hak z obciążeniem(Jiga).Trzonek tego haka nie powinien być zbyt długi,gdyż ciężko się przynętę nabija na tak ostrym zgięciu.W końcu to nie sylikon:)
Jeśli nie posiadamy główek jigowych a jedynie same haki(kotwiczki),można na żyłce,przed przynętą zamontować jakiś ciężarek(podłużny kamień,ołów...)Przynęta jest stosunkowo ciężka już bez dociążania,ale nie tonie-więc należy ją dociążyć.Chyba,że zależy nam na przynęcie powierzchniowej...

Z białoporka brzozowego wychodzą także piękne twistery.Można dla ubarwienia dołożyć kawałek nitki ale nie trzeba...

Nie wiem dlaczego ale drapieżniki strasznie lubią biały kolor.Białe przynęty należą do jednych z moich najłowniejszych przynęt.Począwszy od szczupaków a na pstrągach kończąc...

Są jeszcze inne zastosowania tego grzyba. Może np, posłużyć jako bardzo prosta,awaryjna pochewka do noża. Wystarczy wbić go w hubę i rozruszać nieco,by się lżej wyjmował. Wykonujemy ruchy skrętne-lewo,prawo...
Taka pochewka nie spełnia swego zadania w czasie mrozu gdy jest mokra lub wilgotna.Wtedy należało by ją dobrze wysuszyć.

Odkrojony kawałek tej huby daje nam doskonały leśny czyścik. Szczególnie jego spodnia strona,jest chropowata i szorstka. Można tym myć zarówno naczynia jak i nasze ciało(coś pomiędzy gąbką a pumeksem)

Wędzarnia w terenie

2010-01-31T14:01:00.000-08:00

Na jednej z wypraw wędkarskich,udało mi się złowić kilka dorodnych ryb. Zwykle taki nadmiar,wraca zdrowy do wody,jednak tym razem postanowiłem, że spróbuję wykonać w terenie,prowizoryczną wędzarnię. Czasu miałem pod dostatkiem(konieczny warunek),więc zostało tylko poszukać odpowiedniego miejsca.
Najlepiej gdy jest to teren zaniżony,bo wiatr nie będzie wtedy, zbyt mocno rozdmuchiwał ogniska. W wybranym miejscu,zrobiłem z mokrych gałęzi,stelaż. Taki jak pod szałas,z tym,że dużo mniejszy i z płaskim dachem(może być dwuspadowy lub każdy inny).Wymiar,metr na metr-wydał mi się optymalny. Oprócz wejścia,cały szkielet,trzeba szczelnie okryć jakimiś gałęziami. Najlepiej gałęziami z zielonymi liśćmi. Ja użyłem sosnowych gałęzi(pocz. kwietnia) i też spełniły swoją rolę. W takim "mini szałasie",rozpalamy niewielkie ognisko.

Po bokach ogniska,wbijamy dwa kije z widełkami na końcach. Na te widełki kładzie się kij z nabitymi rybami. Trzeba odpowiednio dobrać wysokość,żeby ryby,wędziły się w dymie a nie piekły nad ogniem. Na początku,trzeba dokładać do ognia, suchego drewna. Gdy zrobi się dość żaru,kładziemy praktycznie tylko surowe drewno(np. olchowe). Daje dużo dymu i o to chodzi. Ognisko trzeba kontrolować. Nie może być zbyt wielkie ani za małe-bo nie da dymu. Wędzenie trwa długo. Niektórzy mówią,że czym dłużej tym lepiej. Ja poświęciłem na to cały dzień.

Mam wtedy dużo wolnego czasu. Zamontowałem "ściągi" na brzozie i nazbierałem soku...Można także,poleżeć w nasłonecznionym miejscu i chłonąć wiosnę, całą duszą...Na koniec,ryby zawinąłem w suchą trawę i oplotłem pędem jeżyny. Na następny dzień,smakowały wybornie. Suchą trawę,wykorzystałem później,jako rozpałkę. Nie wiem, jak długo wędzone ryby,dają się przechowywać,ale pewnie jest to dobry sposób na ciepłe dni.

Nodia-ognisko syberyjskie

2010-01-31T09:13:00.000-08:00

Istnieje wiele typów ognisk,ale to jest szczególne. Odpowiednio zrobione, potrafi dać ciepło,nawet w czasie silnych mrozów. Nodia,to typ ogniska,który wykonuje się z grubych kłód drewna. Można je wykonać zarówno z dwóch bali,jak i z kilku,nałożonych na siebie sztuk.Jeśli kłoda jest wystarczajaco gruba,można ją rozłupać wzdłuż i zrobić nodię z dwóch połówek.
Nodia dwuczęściowa, jest doskonałym źródłem ciepła,które potrafi oddawać nawet przez kilkanaście godzin,żarząc się powoli. Do jej wykonania potrzebna jest siekiera. Jeśli użyjemy w tym celu również piły,praca nie będzie trwała tak długo. W nodii dwuczęściowej,powinno się używać drewna suchego. Dobrym surowcem jest suche drewno świerku,ze względu na swe proste i równe odcinki. Spala się równo i dokładnie. Niestety,potrafi strzelać rozżarzonymi kawałkami i „sypie” obficie białym popiołem. Dużo lepsze okazują się liściaste gatunki drzew. Trzeba wybierać drewno suche,proste i równe. Doskonałym drewnem na wielogodzinną nodię,jest bez wątpienia sucha brzoza,dąb,jesion,olcha i buk(suche drewno nie strzela żagwiami)...Ostatnio testowana nodia z drewna brzozowego,żarzyła się przez całą noc,w sumie jakieś 13 godzin! Przy tym ognisku,można było spokojnie spać,mimo iż mróz doskwierał. Ciepło biło od niej na jakiś metr.
Po wybraniu odpowiednio prostego i suchego drewna,odcinamy dwa bale o długości ok.2 metrów. Następnie,należy siekierką zrąbać wierzchnią warstwę,po całej długości belek. Musi powstać coś w rodzaju płaskiego „stołu”,na którym będzie można ułożyć żar i pierwsze drobne patyczki.

Tak samo postępujemy z drugą kłodą. Można porobić przy tym,co jakiś odcinek,niewielkie wcięcia siekierą. Żar,będzie mógł się wtedy łatwiej „wgryzać” w drewno.
Następnie z wcześniej palonego ogniska,należy przenieść ostrożnie żar. Układamy go na całej długości kłody dolnej. Żar podsycamy jakimiś drobnymi gałązkami,szczapkami-tak aby kłoda dolna zajęła się również.

Na nią kładziemy kłodę górną. Szczelina między kłodami nie powinna być zbyt duża. Aby belka górna się nie zsunęła,wbijamy za nimi dwa kołeczki podporowe. Jeśli nodia pali i żarzy się na całej swej długości-można ją zostawić. Dalej,już powinna sama sobie regulować szczelinę i cug. Będzie się szybciej wypalać w miejscach styków i automatycznie,staje się już w tym momencie ogniskiem bez obsługowym... Przy ustawianiu każdej nodii,ważne jest aby skierować ją tak,aby wiatr zabierał dym od obozowiska a nie odwrotnie.

Nodia wielowarstwowa,potrzebuje już do swego działania co najmniej od trzech do sześciu belek lub więcej. Układamy ją tak jak piramidę. Z testowanych typów,najlepiej spisała się nodia z sześciu kłód. Na ziemi ułożyliśmy trzy najgrubsze sztuki,tak aby się dotykały i ciasno przylegały do siebie. Między nimi,na styku,za pomocą żaru z innego ogniska oraz drobnych gałęzi,rozpalamy ogień-na całej długości bali.
Gdy powstanie już wystarczająco żaru i kłody „złapią”,kładziemy na nie dwie następne sztuki. Na sam szczyt kładziemy trzecią. Przy tym typie ogniska używamy także drewna surowego(mokrego).Trzy kłody-drewno suche,trzy kłody-mokre,surowe...

Najlepiej drewno surowe,lokować z tyłu od obozowiska. Taki typ nodii,spala się zdecydowanie szybciej niż nodia dwuwarstwowa(dobrze jest więc przygotować zapas drewna,na noc),ale oddaje też znacznie więcej ciepła. Spaliśmy przy niej przy dziesięciostopniowym mrozie,pod plandeką i trzeba przyznać,ze było znośnie. Nodia nie raz już ratowała nam skórę w mroźną zimową noc.

Hubka z łodygi topinamburu

2010-01-31T08:03:00.001-08:00

Topinambur jak wiadomo,ma długie łodygi.W środku tych łodyg,przewodzi miękka,biała "pianka".Po wysuszeniu,ta wewnętrzna "pianka",to dobra hubka do krzesiwa kowalskiego.
Kilka razy udało mi się odpalić tą hubkę bez wcześniejszego opalania,przygotowania-ale jest to trudne i czasochłonne.Po opaleniu wcześniej końcówki,dobrze łapie iskrę z krzesiwa ze stali węglowej i krzemienia.Wystarczy opalić ją raz(można z obu stron łodygi),później w użyciu,zawsze będzie opalona.
Najpierw suchą łodygę,obieramy ze zdrewniałej otoczki.Zostawiamy jakieś 3cm "pianki".Można nożem lekko "zmechacić" zwęgloną część.

Do opalonej końcówki przykładamy łupek krzemienia i przytrzymujemy razem.Węglową stalą(np,kawałek pilnika) uderzamy pod kątem w rant łupka,starając się by iskry spadały na opaloną "piankę".Jeśli iskra "złapie",trzeba szybko zacząć rozdmuchiwać.

Dalej postępujemy jak z większością hubek-przykładamy do jakiejś suchej rozpałki(sucha trawa,wiechcie trzcin,drobne strzępki kory brzozowej...)i rozdmuchujemy.To trzeba oczywiście wyczuć."Pianka" wypala się dosyć szybko.Pozwalamy wypalić się "piance" aby schowała się wewnątrz łodygi.Zdrewniała otoczka posłuży jako ochrona dla delikatnej hubki...

Sękowy kubek

2010-01-31T02:31:00.000-08:00

Na jednej z jesiennych wypraw,znalazłem powalone drzewo. Był to buk. Leciwy już i spróchniały w środku. Moją uwagę,przykuły jego stare,połamane lata temu gałęzie,które sterczały teraz, jak zabliźnione przez czas kikuty.... Były częściowo wypróchniałe i puste w środku. Wystarczyło odrąbać taki sęk tuż przy pniu,by uzyskać, nakreślone przez przyrodę naczynie.

Po odrąbaniu,pod spodem znajdował się mały otwór,który zatkałem kawałkiem sosnowego drewna. Po kilku uderzeniach obucha,kubek był już szczelny od spodu.

Pozostało jedynie okorować go i wybrać zbędną zawartość w środku. Przydatny był tu nożyk snycerski,łukowato wygięty. Bardzo przyjemne zajęcie. Taki kubek może służyć zarówno do picia jak i do spożywania posiłków sypkich,jak kasze czy ryż...Poza tym jest bardzo mocny i wytrzymały na warunki terenowe....

Rakiety śnieżne

2010-01-30T10:22:00.000-08:00

Gdy na polach,łąkach i w lasach zalegnie głęboka pokrywa śniegowa,ciężko jest chodzić i poruszać się w terenie bez rakiet śnieżnych.Mając przy sobie nóż,trochę linki i sznurka,możemy sami wykonać,proste ale skuteczne rakiety śnieżne.
Do wykonania pary rakiet potrzebne będą:
-4 kije z surowego drewna(muszą się swobodnie wyginać).Długość nieco większa od długości naszych rąk. Ważne aby kije zwężały się ku górze.Dobre są proste odrosty leszczynowe.
-6 sztuk krótszych patyków na poprzeczne drążki.Na nich będziemy opierać stopy.
-kilka dłuższych "łapek" świerkowych,do przeplecenia miedzy drążkami.

Najpierw związujemy razem dwa górne(cieńsze)końce kijków. Następnie mniej więcej w połowie,przywiązujemy pierwszy drążek poprzeczny.Powstanie nam taka duża litera A.
Dolne końce także związujemy razem.Tak powstaje już zarys rakiety.

Dalej,dowiązujemy następne dwa drążki poprzeczne.Trzeba przymierzać nogą,gdzie mają być dowiązane drążki.Pierwszy górny musi się znajdować zaraz za palcami,drugi na środku stopy a trzeci dolny na pięcie...Rozstawienie zależy od wielkości nogi i buta.

Pomiędzy drążkami poprzecznymi,przeplatamy gałązki świerkowe.Zaczynamy je wsuwać od końca rakiet ku czubkom.Końcówki gałązek,związujemy z rakietami w miejscu pierwszego wiązania kijków.3-4 świerkowe łapki w zupełności wystarczą na jedną rakietę.Jeśli na przedniej części rakiet kije będą się zwężać(cieńsze szczyty),cały przód w trakcie chodzenia,odegnie się lekko do góry.Rakiety nabiorą łukowatego kształtu.

Za pomocą linki(sznurka,rzemienia,jakiegoś materiału itd...),przywiązujemy rakietę do buta.Oplot wykonujemy na pierwszym drążku.Linkę okręcamy wokół buta,za palcami i następnie wyżej-wokół kostki.Całość lepiej od razu związać mocniej,bo w trakcie chodzenia powstają luzy.Dobrze przywiązana rakieta,unosi się najpierw przodem do góry.Całość podnosimy przednią częścią stopy,pięta "chodzi" luźno...

Na takich rakietach,przechodziłem cały dzień po polach i łąkach,tropiąc zwierzęta.Sprawdziły się w 100%.Grubość śniegu przekraczała 50-60 cm,czasem metr.W rakietach miałem wrażenie,że jest go co najwyżej 5-6 centymetrów:)

Zimowy sprzęt wędkarski własnej produkcji

2010-01-29T06:20:00.000-08:00

Wielu znajomych,mówi mi ostatnio-"poszedł bym z Tobą na lód połowić,ale nie mam sprzętu".No właśnie,czy wędkarstwo,szczególnie pod lodowe,wymaga aż tyle sprzętu?
W sklepach wędkarskich można nabyć rożnego rodzaju mormyszki(na lodzie łowię jedynie na mormyszki).Do tego wędeczka na lód i już sumka do zapłaty,rośnie pokaźnie...A przecież przy odrobinie chęci,można sporządzić sobie taki sprzęt samemu.
Od wielu lat łowię na lodzie i do tego celu używam jedynie sprzętu "domowej produkcji".Jeśli posiadamy w domu kilka rodzai haczyków z uszkiem i ołowiane śruciny-sami jesteśmy w stanie zrobić sobie bardzo łowne mormyszki.
Najpierw wybieramy jeden większy hak z uszkiem. Szczypcami odłamujemy łukowatą część z grotem.Następnie,trzonek z uszkiem,zginamy szczypcami pod kątem prostym.Jeśli haki są z dobrej stali,pękną w czasie zginania.Trzeba je wcześniej odpuścić,podgrzewając np,zapalniczką miejsce zgięcia.

Następnie,jeden mniejszy haczyk,przywiązujemy do zgiętego trzonka cienką nitką.Można całość wzmocnić kropelką szybkoschnącego kleju(Super Glue lub Kropelka).Całość powinna być zwarta i sztywna.

Po wyschnięciu kleju,w miejscu zgięcia trzonka haka-zaciskamy niewielką śrucinę(wielkość i ciężar,dobieramy stosownie do głębokości łowiska i naszych potrzeb).Do wzmocnienia,także warto dać kroplę kleju.

Dla ubarwienia mormyszki,można tuż za śruciną,nawinąć trochę barwnej włóczki.Kolor dowolny ale dominuje czerwony,żółty,biały...Na tak przygotowaną mormyszkę,nabijamy kilka białych lub czerwonych robaczków i do wody:)Można używać także larwy ochotki.Ryby ,które będziemy na te przynęty łowić to okoń,jazgarz czasem płoć,leszcz,jaź lub nawet przy odrobinie szczęścia-szczupak...Tego nie wie się nigdy:)W zeszłym roku łowiłem pod lodem piękne płocie.Na haczyk zakładałem małe ziarka kukurydzy i pęczaku.

Wędeczka do łowienia na lodzie nie powinna być długa.Osobiście używam kijka 25 cm,z nawiniętą na rolkę żyłkę 0,18mm.Prymitywny to sprzęt ale skuteczny.Moje zimowe łowiska nie są głębokie(do 2 metrów).O niebo ważniejszy od kija jest wskaźnik brań.Wykonuję go zawsze z kawałka sprężynki(odzyskuję ją ze starego simeringu czy zimeringu-nie wiem jak się to pisze)Można dostać w każdym warsztacie naprawczym za free i dziękuje.
Taka sprężynka doskonale wskazuje branie.Gdy ryba weźmie,po prostu zgina się pod kątem prostym w dół.Wtedy lekko zacinamy i holujemy rybkę(o ile w akwenie są ryby:)))
W Rosji,jako antenek wskaźnikowych używają kilku dłuższych i grubszych szczecin dzika,związanych razem.Sierść dzicza podobno jest do tego celu doskonała i nie działa na nią mróz.
Mormyszką trzeba oczywiście odpowiednio "grać",aby zachęcić rybę do brania.Zwykle przywiązaną do żyłki przynętę,spuszczam na dno akwenu i wykonuję wędeczką krótkie ruchy.To lekkie ruchy nadgarstkiem,kilkucentymetrowe skoki...Tak jak ruszamy i gramy zestawem-tak zachowuje się nasza przynęta na dnie.Zwykle ryby biorą w momencie gdy przerwiemy "granie" na sekundę czy dwie...

Puchowe łoże

2010-01-29T03:00:00.000-08:00

Na pomysł wykonania takiego łóżka z puchu pałki szerokolistnej,wpadłem przy okazji wypełniania nim rękawic. Puch pałki to doskonały izolator.By się o tym przekonać,wystarczy włożyć dłoń w kupkę tego puchu. Zaraz robi się cieplej.
W miejscu gdzie zamierzamy spać,trzeba położyć grubą warstwę suchej trawy lub trzciny aby odizolować się od podłoża. Następnie,po bokach naszego legowiska,kładziemy jakieś grubsze drągi,aby się trawa i puch nie rozchodziły na boki. Na trawę posypujemy puch z pałek. Pałki są dobrze skompresowane i jak się je rozerwie,puch "urośnie" pokaźnie.Dla jednej osoby,wystarczy jakieś 20 sztuk,dorodnych pałek ale można dać więcej,bo nie każde pałki są jednakowej wielkości. Zależy jak zimno jest akurat.

Puch należy kłaść w momencie gdy nie wieje wiatr zbyt mocno.Gdy ułożymy warstwę puchu dostatecznie długą i grubą(ok.30cm. lub więcej),można się wtulić w tą miękka "kołdrę".Wystarczy się trochę powiercić i ponasuwać puch na siebie. Dobrze jest przykryć całość właśnie jakąś sucha trawą,aby zapobiec wydmuchiwaniu puchu przez wiatr.
Dobrze jest,podłożyć sobie takiej suchej trawy na klatkę piersiową i pod brodę. To zapobiegnie przyklejaniu się puchu do ust i nosa.Miejsca wokół twarzy zawsze będą wilgotne od oddechu a sucha trawa,oddzieli je od puchu.
Trzeba oczywiście stronić od ognia,bo takie łóżko spłonie w mgnieniu oka ,nawet od małej iskry.
W takim łóżku spałem w -18 stopni,w letnim śpiworze. Doskonale dociepla całość i bardzo pomaga przespać spokojnie noc.

Zimowe tropienie

2010-01-27T05:47:00.000-08:00

Piękna biała pierzynka i mróz za oknem. Na polach i w lasach aż roi się od tropów i śladów zwierząt.To dobry czas,żeby przyjrzeć się im bliżej.Najczęściej spotykanymi tropami,nawet w pobliżu ludzkich osad będą odciski lisów,zajęcy i saren. Głębiej pojawiają się tropy dzików,jeleni i innych zwierząt.
Sarny,rozgrzebują śnieg kopytkami w poszukiwaniu bardziej strawnych cześć roślin.Mają także w zwyczaju odgarniać ściółkę i śnieg,zanim się gdzieś położą.

Lisy przemierzają swe tereny w poszukiwaniu pokarmu.Można dostrzec charakterystyczne łańcuszki lisich tropów.

Dzik samotny odyniec,nie ma problemu z pokonywaniem śniegu.Doskonale radzą sobie także z ryciem pod śniegiem.Dziki potrafią rozryć naprawdę spore połacie zmrożonej ziemi i to głęboko.Nierzadko wokół dębów widuje się głębokie na metr jamy.Siła i pasja z jaką to robią jest zadziwiająca.

W głębokim śniegu,sarnom nie jest łatwo się przemieszczać.Widać wyraźnie jak ryją śnieg tułowiem.Czasem zdarza się,że wpadają w taki głęboki śnieg i nie mogą się wydostać.

W miejscach wzniesionych i odsłoniętych,gdzie śnieg nie jest głęboki,zające mogą się dostać do roślinności pod nim.Odgrzebują małe placyki i skubią zmarzniętą trawę.

Wydra nie przejmuje się lodowatą wodą.Z ośnieżonej skarpy,zjeżdżają do wody.Ślady bytowania wydry.

Łąki i pola są wręcz poprzecinane szlakami zwierzyny.Ruch jak na targowisku.Wystarczy pochylić się nad tą "leśną gazetą",by dojrzeć jak wiele się dzieje wokół nas...

Lekko rozmyty trop wilka z Puszczy Noteckiej.I ślad,który leżał zaraz obok:)

Przewodnicy wędkarscy

2010-01-26T09:38:00.000-08:00

Oferty przewodników wędkarskich.Można tam zobaczyć również, jedne z wielu łowisk na których łowię. Zapraszam

http://przewodnicywedkarscy.pl/?page_id=93

Cztery dni w puszczy

2010-01-22T06:45:00.000-08:00

Ten wypad,był typową jesienną stacjonarką.W rozległych lasach,niedaleko mojej rodzinnej miejscowości rozbiliśmy obóz.Głównym celem,było szeroko pojęte leśne rzemiosło...
Korowanie korzeni sosnowych do plecenia kosza.Korzenie te wspaniale dzielą się wzdłuż na dwie lub cztery części.

Posiłki jadaliśmy własnoręcznie wykonanymi łyżkami:)Właśnie strugam jedną...

Kawa zaparzona we właśnie zrobionym kubku z klonowego drewna smakuje wybornie.

A tak powstawały nasze wyroby.Ciężka praca ale daje masę satysfakcji:)

Po niemałej rąbaninie,czas przyjrzeć się przyszłej nodii.Tu uczyliśmy się na błędach:)

Nasze leśne mieszkanie.Taka płachta to bardzo lekkie,tanie i praktyczne schronienie.Trzeba tylko uważać na strzelające świerkowe żagwie.

Puszcza prezentuje się wspaniale...

W nocy padał deszcz.Darmowa woda,wystarczy podstawić menażkę tam gdzie kapie...

Taki stary ols ma w sobie coś tajemniczego i magicznego.

Dobrze,że w pobliżu leżało to drzewo.Rów ciężko by było przeskoczyć.

Dąb brodzi po rozlanej łące.Dobrze zaimpregnowane buty to podstawa.

Przeprawa przez rozlewisko.

Feather stick toporkiem?Wychodzi wzorowo:)

Liny sznurki z naturalnych materiałów

2010-01-22T05:23:00.000-08:00

Są nam potrzebne, praktycznie zawsze. Nie trzeba nawet wymieniać przykładów, kiedy niezbędny jest ,jakiś sznurek lub linka...Bytując w lesie czy na łące,jesteśmy w stanie sami zrobić sobie odpowiednią ilość sznurka. Przy odrobinie praktyki i ćwiczeń,staje się to czynnością bardzo prostą i nie koniecznie czasochłonną. Wszystko zależy od tego,jakiej grubości i długości ma być linka...
Z dostępnością materiałów do produkcji sznurków,zwykle nie ma problemów. Szczególnie w lesie. Istnieje mnóstwo gatunków roślin,z których da się sporządzić linki i sznurki. Nadają się do tego celu,zarówno drzewa liściaste(wierzby,wiąz,lipa...),jak i iglaste,takie jak świerk lub sosna. Nie trzeba jednak ,koncentrować się jedynie na drzewach(kaleczenie i zdzieranie kory z rosnących drzew jest zabronione).Wokół,znajdziemy całą masę,przeróżnych bylin i innych roślin,z których można zdejmować odpowiednie włókna do produkcji sznurków. Wystarczy trochę poeksperymentować.
Jedną ,z dość mocno rozsławionych roślin,które dają odpowiednie włókna jest pokrzywa. Pospolita i rośnie masowo,więc w krótkim czasie,można pozyskać mnóstwo materiału. Najlepiej zrywać jej włókna w czasie,gdy jest jeszcze zielona i mokra. Łatwo daje się wtedy oddzielać od zdrewniałego wnętrza. Później,staje się to trochę trudniejsze,ale też możliwe..Zerwaną przy ziemi pokrzywę,należy obrać z liści. Można to zrobić jednym,szybkim szarpnięciem,zaciśniętej na łodydze ręki. Następnie,rozdzielamy ją wzdłuż i łamiemy,kawałek po kawałku – ściągając wierzchnią warstwę łodygi. Nie należy się przy tym śpieszyć. Tak uzyskany kawałek włókna pokrzywy,rolujemy w palcach,w połowie długości. Nie będę tu opisywał tego,jak to się robi,gdyż można o tym przeczytać w każdej niemal książce o survivalu. Istnieje też mnóstwo filmików,z całą i dokładną instrukcją,wykonywania sznureczków w rękach. Skoncentruję się tu, na rodzajach roślin,które do tego celu nadają się znakomicie. Sznurek,wykonany z pokrzywy,jest dość mocny i elastyczny. Po jakimś czasie czernieje.
Gdy wyschnie,staje się dość sztywny. Mam na myśli sznurek zrobiony ze świeżo zerwanej pokrzywy. Tak dzieje się z większością sznurków,które powstają z dopiero co zerwanych roślin. Gdy są mokre lub natłuszczone,odzyskują swą elastyczność i plastyczność.

Ze sznurka pokrzywowego,można spokojnie zrobić linkę na ryby,użyć jako sznurowadła,cięciwę do łuku ogniowego(tu należy zrobić dużo grubszy powróz,gdyż powstają przy tarciu,duże przeciążenia.). Nadaje się on również do wszelkich mocowań i łączenia różnych elementów. Rośliną,która w moim mniemaniu,ma duży potencjał włókienniczy,jest chrzan. A w zasadzie, jego długie ogonki liściowe. Czasem trafiają się około pół metrowe. Tu podobnie jak w przypadku pokrzywy,dzielimy go wzdłuż. Następnie szybkimi ruchami rąk,obłamujemy po kawałku. W ten sposób,osłabia się cały miękisz,który otacza włókna wewnętrzne. Chrzanowe włókna są niezwykle wydajne i mocne,choć cienkie. Z jednego, długiego ogonka,uzyskujemy kilkanaście cienkich,jasnych nici. Spokojnie nadają się do szycia,oraz na wszelkie przypony wędkarskie. Splecione razem,tworzą cienką,niezwykle wytrzymałą dratwę.Linka chrzanowa,może być używana na wiele sposobów,ale nadaje się także jako cięciwa do łuków(zarówno ogniowych jak i do strzelania).

Spacerując po lesie,jeżyna na pewno przykuje naszą uwagę. Jest długa i elastyczna,ona także nadaje się do produkcji lin. Po zlikwidowaniu nożem kolców,trzeba postępować z nią,jak z pokrzywą...Z jeżyny można pozyskać,naprawdę długie sznurki.
Rosnącą i pospolitą w lesie paproć,także możemy się zainteresować,jako rośliną włóknodajną. Gdy odetniemy jedną łodygę,tuż przy ziemi,u nasady,zobaczymy,że w jej środku przewodzą,żyłko podobne,zielonkawe włókna.(grubością,podobne do żyłki wędkarskiej nr.0,22) Po przedzieleniu jej wzdłuż,dają się one oddzielać od reszty. Ciekawe jest to,że owe żyłki,mają bardzo elastyczne właściwości,coś jak gumka. Pojedyncze nie są mocne,ale po spleceniu,tworzą dość mocną rozciągliwą linkę. Niestety,po wyschnięciu stają się kruche i łamliwe.

Na terenach otwartych i podmokłych,znajdziemy liście pałki wodnej. Jesienią,gdy stracą już swój zielony kolor,nadają się do produkcji lin i sznurków. Nie trzeba oczywiście czekać do jesieni i można liście suszyć i potem użyć ich do splatania. Sznurki,wykonane z liści pałki nie są zbyt mocne,nadają się jednak do wszelkiego wiązania lekkich elementów.
Obok pałki,przy rowach i drogach,rośnie roślina zwana-wierzbownicą kosmatą. Jej uschnięte jesienią łodygi,dają się z łatwością obdzierać z długich i mocnych pasków. Bardzo wydajna roślinka. Wydaje się niemal stworzona do tego celu. Sznurki splecione z jej włókien,są nieprawdopodobnie mocne i elastyczne. Nawet po dłuższym leżakowaniu,nie robią się sztywne. Najlepiej jest pozyskiwać je późnym latem i wczesną jesienią. Później paski nie chcą się oddzielać.
Gdyby przyjrzeć się innym roślinom dziko rosnącym,z pewnością znalazłoby się jeszcze mnóstwo innych z podobnym zastosowaniem. Jednak aby stworzyć grubą linę,potrzeba całej masy roślin i czasu. Najbardziej wydajne pod tym względem są drzewa. Wszelkie rodzaje wierzb,mają pod korą warstwę łyka,z którego można robić doskonałe sznurki. Ray Mears,poleca wygotować takie łyko,w wodzie z popiołem z drzew liściastych. Jeśli nie mamy na to czasu,można pleść linkę na mokro-zaraz po ścięciu. Fakt,że szybko wyschnie i straci swe plastyczne właściwości,ale będzie mocna i gotowa do użycia. Linka ze świeżego łyka wierzby,spokojnie wytrzymuje rolowanie w łuku ogniowym.
Innym drzewem,niezwykle wydajnym pod tym względem,jest wiąz. Korę ,pozyskuje się bajecznie łatwo i równie łatwo,roluje się linkę z jego łyka. Także jest niezwykle mocna i elastyczna.

Oczywiście lipa,także należy do drzew,które są wprost idealne do produkcji sznurków i lin. Jej podkorze,składa się z wielu warstw,dzięki czemu staje się chyba najbardziej wydajnym drzewem,przy wyrobie sznurków... Lina,wykonana z lipy,jest bardzo mocna i wytrzymała...

Łyko drzew iglastych,jak świerk czy sosna,także nadaje się do skręcania. Gałęzie drzew widocznych na zdjęciach,pochodzą z sukcesywnie wycinanych samo siei,na starym gruzowisku (już nie istniejącym),oraz z pobliskiego zrębu.

Mech,leśne dobrodziejstwo

2010-01-21T13:39:00.000-08:00

Mech można wykorzystać na wiele sposobów. Jest to roślinka,która bardzo dobrze chłonie wodę,niczym gąbka. Gdy nie mamy ze sobą żadnego pojemnika możemy wykorzystać mech. Bardzo dobrze nadaje się taki,który porasta pnie drzew. Zrywa się płatami. Można go zrolować. Aby przenieść na dłuższy dystans wodę w mchu,można uciec się do takiego oto sprytnego sposobu. Zdejmujemy koszulkę i układamy na nią np,płaty kory brzozowej bądź liście łopianu(szczawiu tępolistnego, chrzanu...).Na to kładziemy dobrze namoczony,zrolowany mech. Kora lub liście,zapobiegną nadmiernej ucieczce wody podczas transportu. Koszulka,służy nam tu jako torba do przenoszenia. Gdy będziemy chcieli się napić,otwieramy nasz pakunek i odrywamy kawał mchu. Wyciskamy wodę prosto do ust. Dobry sposób,jeśli wcześniej,będąc w lesie wiemy,że trasa wiedzie przez teren jałowy i suchy. Mech można także wykorzystać jako czyścika do szorowania naczyń po posiłkach. Jak się przypali potrawę to kawał mokrego mchu i piasek,powinien pomóc. Tak zwykle,myję swoją menażkę.
Za pomocą mchu,można zrobić bardzo szybki w wykonaniu parnik(to w sytuacji gdy nie mamy ze sobą żadnych naczyń).Bierzemy kilka witek wierzbowych,wiklinowych lub innych(nie suchych).Zginamy je w pałąki i formujemy taki otwarty,prowizoryczny koszyk. W ten koszyk wkładamy namoczony mech. To pierwsza warstwa,więc musi być nieco grubsza. Na niego układamy np,kawałek ryby,ślimaki,itd. Całość przykrywamy drugą warstewką mokrego mchu. Taki ociekający wodą pakunek,wieszamy nad mocnym żarem(nie nad ogniem,bo się przepalą za szybko patyki i mech)Gorąca para ugotuje to co będzie w środku. Gdy zauważymy,że spód się przypala,moczymy go znowu w wodzie(tylko spód) i wieszamy nad żarem z powrotem. Do skutku. Trzeba sprawdzać jak się zachowuje to co przyrządzamy. To taka szybka kuchnia polowa dla odmiany,bo wiadomo,że rybę można upiec nawet na patyku. Myślę jednak,że wszystko można udoskonalić,ten sposób także.

Kuchnia z pustego pnia

2010-01-21T11:58:00.001-08:00

Kuchnia z pustego pnia

Z racji tego,iż namiętnie uganiam się za pstrągami po pomorskich rzeczkach,często zdarza mi się biwakować w podmokłych lasach olszowych. W takim lesie nie ma wielkiego bogactwa i różnorodności gatunków drzew. Przeważnie rosną tam właśnie olchy,jesiony,czasem trafi się rachityczna brzózka lub świerczek...Stare olchy i jesiony,często łamią się pod naporem wiatru lub śniegu,gdyż są spróchniałe i puste w środku. I z takiego właśnie,odrąbanego kawałka pnia,można przygotować bardzo wydajną i prostą kuchnię polową...Z reguły,drzewo takie najszybciej próchnieje od spodu pnia. Proces ten zaczyna się od środka drzewa,czyli od rdzenia,a olchy i jesiony,są na to najbardziej podatne. Brzegi dookoła,pozostają zwykle w dobrej kondycji.
Odrąbujemy kłodę o długości ok 40-45 cm. Następnie za pomocą siekierki lub noża i jakiegoś kija,wydłubujemy miękkie i spróchniałe wnętrze. Drzewo nie powinno być przesadnie grube. Średnica około 25-30 cm,w zupełności wystarczy. Taki pusty w środku pień,stawiamy na jakimś innym pniu np.,po ściętym drzewie. Można go także,postawić na dwóch leżących przy sobie kłodach,powstanie wtedy na ich styku dobry „cug”. W ostateczności stawiamy na ziemi lub jakimś kamieniu. Jeśli postawimy „kuchnię”,na powierzchni płaskiej(pień ucięty piłą),trzeba pod spód położyć dwa patyczki,grubości ołówka,po to,by zasysało od spodu powietrze...
We wnętrzu rozpalamy mały ogień i sukcesywnie wrzucamy do środka,drobny chrust. Po jakimś czasie,nazbiera się na spodzie żaru. Ściany pnia,rozżarzą się także,jak i sam spod(jeśli stoi na pniu lub leżących kłodach). Aby podsycać ogień,wystarczy wrzucać do wnętrza,dosłownie po kilka kawałeczków drewna. Zużycie paliwa w takiej kuchni,jest naprawdę niewielkie. Przygotowałem posiłek i ugotowałem wodę,za pomocą kilkudziesięciu patyków. Cug, regulujemy,przytykając spodnią szczelinę. Na wierzchu można postawić czajnik z wodą lub garnek.

Taki pień,oczywiście opala się od wewnątrz ale jest to proces bardzo powolny. Zależy to od grubości ścian pnia i od tego,czy drewno jest mokre czy suche. Jeśli nie będziemy przesadzać z siłą ognia we wnętrzu,spokojnie powinien posłużyć cały dzień lub nawet dwa(przy ciągłym paleniu). Jeśli będzie służył tylko do gotowania (godzina,dwie,potem wygaszenie),można go używać wiele dni...

Wyprawa "Bushcraft-Fishing"

2010-01-21T09:01:00.000-08:00

Jesień to dobry okres na połów okoni. Razem z moim dobrym przyjacielem,wybraliśmy się na trzy dni w teren. Naszym celem był Kanał Świniec i połów okoni na boczny trok.
Jako,że o tej porze roku,ryby te biorą ochoczo,nasze wyniki były naprawdę imponujące. Nie dla każdego jednak,gro wędkarzy narzekało i biadoliło-my ciągnęliśmy rybę za rybą. Piękne garbuski,czasem przekraczały 25 cm. Przez kilka lat „dłubania”,wypracowałem sobie na tym akwenie,odpowiednią technikę i znajomość łowiska. To ma ogromne znaczenie,nie tylko kolor gumy i jej cena:) Ryby to nie maszyny...
Po południu,nadszedł czas na rozpalenie ogniska i wzmocnienia nadwątlonych sił. Podzieliliśmy obozowe obowiązki,gromadzenie zapasu drewna,rozłożenie schronień,gotowanie posiłków itd... Muszę się przyznać,że „dzikie gotowanie”,to akurat jedna z moich ulubionych część każdej wyprawy. Do menażki powędrował ryż,przyprawy,sos oraz gotowane mięsko okoni. Palce lizać! Do tego herbatka z sosnowych igieł i dziurawca. Wieczorem,reszta ryb trafia na kije i przy rozmowach ogniskowych,delektujemy się jesiennym spokojem. Ćwiczymy rozpalanie ognia za pomocą kawałka stali węglowej i krzemienia,dobieramy hubki i analizujemy błędy i powodzenia przy tej technice. Następnie,ćwiczymy rozpalanie ognia w „mokry dzień”. Struganie „pierzastych patyczków” idzie całkiem sprawnie. Satysfakcja ogromna!
Następnego dnia,znowu stajemy z wędkami nad wodą. I tym razem pasiaste okonie,nie zawodzą nas. Rzut,podciągnięcie,następnie „granie” przynętą,zatrzymanie i bum! Siedzi! Wędzisko wygięte,przyjemny,pulsujący ciężar i piękny garbus,ląduje na trawie. Łowimy kilka sztuk na własny użytek,reszta wraca do wody. Wędkarze patrzą na nas zdziwionym wzrokiem(ach ta nasza mentalność). O trzynastej,zbieramy się i przenosimy w puszczę.
Niedaleko leśnego stawu,rozbijamy się na obóz. Ryby smakują wybornie. Atmosfera starego,jesiennego lasu wprawia nas w zadumę. Poobiednie leniuchowanie przy ognisku udziela się nawet stukającemu na pobliskiej sośnie dzięciołowi. Zamiera w bezruchu,jak by spał...
Testujemy kilka patentów,rozmowy toczą się do późnej nocy. W końcu,to miała być luźna wyprawa,ciągle w kontakcie z przyrodą i z błogim odpoczynkiem,tak sobie życzył Adam-do zobaczenia brachu...